— 316 — 
en het zinnebeeld des huwelijks worden. Vandaar dan ook dat thans, zooals zoo 
straks werd aangestipt, te Emoy vooral de vrouwen en meisjes de Maan vereeren en 
de mannen zich maar weinig inlaten met haar dienst; — vandaar dat dit hemellicht 
er optreedt als patrones van het huwelijksleven, met name dat der vrouw: een 
kleed waarin de lezer het straks, wanneer over het Chineesche Mannetje in de 
Maan zal gesproken worden (sub A), ook bij Huropeesche volkeren terug zal vinden. 
Maankoeken. Gelijk de Godheden van Hemel en Aarde op hare hoofdfeestdagen 
met speciaal te harer eere vervaardigde offerartikelen worden bedacht (26), eveneens 
treedt ook in het midden van den herfst op de altaartafels van de Maangodin een — 
bijzondere offergave op, en wel in den vorm van ronde, platte koeken, die den naam 
dragen van tong-bshioe-piá'? (27) of vkoeken van het midden van den herfst”. Zij worden 
somtijds in het gezin zelf vervaardigd, doch meestal in de winkels gekocht of ook wel — 
ten geschenke ontvangen van verwanten, bekenden en vrienden. Hunne afmetingen loo- 
pen sterk uiteen. Sommige hebben namelijk de middellijn van bijna een meter, ter- 
wijl andere niet veel grooter dan een rijksdaalder zijn; maar verreweg de meeste me- 
ten een voet in doorsnede of daaromtrent. Het behoeft bijna niet gezegd te worden, _ 
dat hun ronde vorm een navolging is van de schijf der Maan, die immers op den 
feestdag van het midden van den herfst vol is; en nog minder is de bevestiging van 
een Chineesch schrijver hierbij noodig, die zegt: „Dat men op den löden van de 
vachtste maand onder het volk elkander maankoeken toezendt, is om hare cirkelvor- — 
„mige gedaante voor te stellen’ (*%). 

Van meel vervaardigd zijnde, bezitten de maankoeken veelal een grijsachtig 
witte kleur; doch omdat zij de maanschijf heeten voor te stellen, beschildert het 
volk de grootste exemplaren gewoonlijk met de bonte afbeeldsels der menschen, dieren 
en voorwerpen, die het zich verbeeldt in de vlekken van de Maan te zien. Zoo ziet Á 
men er, waarop een oud man of een schoone vrouw geverfd is; andere dragen weer 4 
de teekening van een pad, of van een of meer hazen die vroolijk rondhuppelen in het 
groen of waarvan er een in een vijzel medicijnen stampt; wederom andere vertoonen _ 
het afbveldsel van een kaneel- of Cassia-boom, waarop een houthakker met een bijl 
zijn krachten beproeft, terwijl de achtergrond door een landschap is ingenomen met 
blauwe heuvelen en bergen bedekt. Ten einde nu den lezer in de gelegenheid te 
stellen zieh de teekening op iederen maankoek, dien hij mocht in handen krijgen, te 
verklaren, en tevens te doen weten welke de maanbewoners zijn, tot wie de vereering 
der vrouwen op den feestdag van het midden van den herfst meer nog dan tot de k 
eigenlijke Maan gericht is, lasschen wij hier eene verhandeling over die menschen , 
(2*) Zie bladz. 36 vlg, bladz. 124 en $ 1 van deze verhandeling. 
(579 rp FK Bf. In de geschreven taal echter veelal H Bf ‚ lett rmaankoeken” 
geheeten. 
(2°) Zie vde verblijdende Zaken van den schoonen Ochtendstond” lik Hij E, 
aangehaald in den „Spiegel en Bron van alle Onderzoek”, hoofdst. XXV, Bf, 
