— 811 — 

























sohif heeft bevolkt: een verhandeling, die ons meteen de gelegenheid zal openen op 
nieuw op vele verrassende punten van overeenkomst tusschen Chineesche en Arische 
volksbegrippen te wijzen. 
Ed 
A. DE MAN IN DE MAAN. 
Het onderwerp, hetwelk hier ter behandeling voor ons ligt, is ongetwijfeld een 
der meest belangwekkende op het gansche veld der Chineesche mythologie. Het zal 
den diepsten nacht der eeuwen — naar dien tijd wellicht, toen nog geen peu het heden 
voor de toekomst trachtte te bewaren en slechts de menschelijke mond , door getrouwe 
k overlevering van geslacht op geslacht, de uitingen van den geest der voorvaders aan 
den tand der vergetelheid betwisten kon. 
Inderdaad, het was geen volk in dicht bevolkte steden saamgepakt, hetwelk 
de allereerste maanlegenden schiep. Het waren integendeel nomaden of onbeschaafde 
stammen op den laagsten trap van landbouw, die ze in het leven riepen; lieden die 
het grootste gedeelte van hun leven doorbrachten in de open lucht en dagelijks menig 
uur onder waken en droomen onder den nachtelijken hemel sleten, voor en aleer de 
vermoeienis van den dag hun de oogen sloot. Het is vooral de nacht, die den 
_menschelijken geest met phantastische gedachten vult. Neergezegen rondom zijn kud- 
de onder den schoonen sterrenhemel in het vriendelijke licht der Maan, bracht de 
‚ herder van weleer, onder droomend opzien naar die Koningin des Hemels , in de plech- 
tige stilte van den nacht zijn uren door; en de vraag of zich niet iets op haar heldere 
schijf liet onderscheiden, drong zich werktuigelijk op aan zijnen geest, en werd voor 
hem en zijne stamverwanten een onderwerp van voortdurende bespreking. Maar een 
ieder zag natuurlijk in hare vlekken hetgeen zijn verbeelding hem slechts ingaf: — 
vandaar dat de eene mythe na de andere ingang vond en de eene fabel na de andere 
werd bedacht, kunnende echter slechts die de slopende hand des tijds weerstaan , welke 
het meest de liefde voor het zonderlinge bij de opeenvolgende geslachten streelden. 
_ Men zou bijgevolg verwachten, dat de tegenwoordig nog bestaande maanlegenden, na 
zulk een louteringsproces van eeuwen, niet ontbloot zijn van eenigen dichterlijken tint ; 
en inderdaad, voor zoover die van het Chineesche volk betreft, wordt dit vermoeden 
door de werkelijkheid gestaafd. 
De lagere volksklassen in China gelooven, evenals het volk bij ons, dat de 
_Maan door meer dan één menschelijk wezen is bewoond. Hun „Mannetje in dl Maan” 
bij uitstek echter is het zoogenaamde /Maanoudje’ Jueh Lao (2). Hij is het, die 
de huwelijken op aarde voorbeschikt en bruid en bruidegom tezamen bindt met een 
Ö ooden draad, die in der eeuwigheid niet meer kan verbroken worden; en waarschijn- 
«) H HE et H PR %. 


