— 318 — 
lijk is het dan ook om deze reden dat hem, als toespeling tegelijkertijd op het grillig 
gevlekte voorkomen der Maan, de bijnaam van „den (als marmer) geaderde die bindt” 
(30) gegeven wordt. De huwelijken worden dus in China, alhoewel gesloten in den 
Hemel zooals bij ons, in de Maan vastgesteld en voorbereid (*). 
Het is ons niet mogen gelukken Chineesche geschriften te ontdekken, waaruit 
zou kunnen blijken dat dit geloof aan het Maanoudje van overgroote oudheidis. Al- 
leen is zeker, dat het reeds bloeide onder het vorstenhuis der Thang (A. D. 618— 
907): getuige de volgende legende, die in de romantiek dier dagen voor het eerst een 
geschreven vorm bekwam. Hen zekere Wej Koe (%2) trok eens door de stad Soeng- 
Tsjhing (3%) en bemerkte daar een oud man, neergezeten in den maneschijn met een 
geopend boek in de handen. Hij vroeg hem naar den inhoud er van en kreeg ten 
antwoord, dat er het huwelijkslot der geheele menschheid nauwkeurig in beschreven 
stond. En hem een rooden draad latende zien, zeide de oude man: wphiermede bind 
ik de voeten van man en vrouw aaneen. Al zijn zij geboortig uit onderling vijandige 
gezinnen of uit ver witeenliggende landen, hun lot wordt toch ten slotte onvermijde- 
lijk vervuld. Ik wil u wel zeggen dat de dochter van de oude’ vrouw, die in gind- 
schen winkel groente verkoopt, uw echtgenoot zal zijn’’. Nieuwsgierigheid dreef Wej Koe 
naar de aangewezen plaats, en inderdaad ontmoette hij er een vrouw, die een tweejarig 
kind van een onbehagelijk voorkomen in de armen droeg. Fn uit vrees dat de voorspel- 
ling wellicht zou worden bewaarheid, haalde hij een sluipmoordenaar over om het kind 
te dooden; doch deze miste zijn doel en bracht het wicht slechts een schram op de 
wenkbrauw toe. Veertien jaren later trad Wej Koe met een schoone vrouw in het 
huwelijk, en ontdekte kort daarop aan een likteeken op haar oog, dat zij dezelfde 
persoon was die hij als kind had willen doen vermoorden (*#). 
Het kan ter mauwernood een punt van twijfel uitmaken, of deze legende van 
het Maanoudje is een uitvloeisel van de rol, die de Maan als echtgenoote van de Zon 
steeds in de mythologische begrippen der Oudheid heeft gespeeld. enige bladzijden 
van te voren werd reeds aangestipt, dat zij in deze hoedanigheid op moest treden als 
hoogste verpersoonlijking van de bevruchting en het huwelijk der vrouw: een bijna 
natuurlijk gevolg was, dat de zwakke sekse haar niet alleen tot patrones ‘van haar 
echtelijken staat verhief, maar zelfs absoluten invloed toe ging kennen op haar aan- 
staand huwelijkslot, dat in China zoo nauw met het baren van kinderen in betrek- 
king staat. 
Hierin ligt dan ook de verklaring van het feit, dat thans nog in het Rijk van 
het Midden bij voorkeur de jonge meisjes de Maan of, liever gezegd, den daarin ver- 
toevenden ouden man vereeren, die immers over hun toekomstig huwelijkslot beslissen 
CORE BCO B KR, MH A MR: te vere vor vn 
uit den Hemel bewerkstelligd, doch de verbintenis volgt de beschikking van de Maan”, zegt een 
Chineesch spreekwoord. Mayers, „Reader's Manual”, 838. 
e) RE en) KR M. 
(£*) Mayers, op. et loc. cit. 

