— 319 — 













\ 
gaat. En om geen andere reden voorzeker plegen de Schotsche schoonen huigingen 
tegen de nieuwe Maan te maken, en de meisjes in Pngeland wanneer zij, aan de deur 
gezeten, haar als een smalle sikkel aan den westelijken avondhemel zien verschijnen, 
_te zingen: 
„All hail to the Moon! All hail to thee! 
„l prithee, good Moon, declare to me, 
„This night, who my husband shall be”. 
„lt is”, zegt Grose, vobligatory upon these applicants for information to go to 
„bed presently after, when dreams will reveal to them their future partners’ (*°). 
„Aubrey’’, zoo gaat Brand verder — vrepresents that this ceremony took place 
_ „on the first appearance of the new moon after New Year's Day, although some held 
„that any other new moon was as good; and he assures us that he knew two gentle- 
__vwomen that did this when they were young maids, and they had dreams of those 
„that married them”. ‘The form of this address to the moon, given in Nichol’'s Poems, 
„does not exactly correspond with that supplied by Jamieson; running thus. — 
„O! New Moon, 1 hail thee! 
„And gif I'm e'er to marry man, 
„Or man to marry me, 
„His face turn’d this way fast's ye can, 
„Let me my true love see, 
„This blessed night.” 
„Upon this Nichol has a note, according to which the lunar devotee was re- 
„quired, immediately upon seeing the first new moon of the new year, to repair to a 
„spot where she could set her feet upon a stone naturally fixed in the earth and lean 
„back against a tree; in which posture she was to address the luminary, when, unless 
„muptial bliss was not in store for her, she would see an apparition closely resembling 
„the future partner of her joys and sorrows’ (%). 
L Het geloof in den invloed van de Maan op het huwelijksleven wordt dus even- 
geer in Engeland als in het’ verre China door het volk gedeeld. Doch ook in ons 
eigen vaderland behoeft men naar begrippen van dien aard niet ver te zoeken. Immers, 
_menigwerf worden daar door Amor in het hart getroffen jongelieden voorgesteld als 
_ smachtend starende naar de Maan, en slechts zelden zal een jongmensch of meisje, 
dat zich droomende in den maneschijn betrappen laat, de spottende vraag ontgaan: 
vzijt gij verliefd?’ Van minder bekendheid echter is het zeker, dat een ode uit de 
‚zevende eeuw vóór onze jaartelling, in het oude „Boek der Liederen’ (7) bewaard, 
onmiskenbaar op het bestaan destijds van diezelfde maanverliefdheid in China wijst. 
Zij stelt ons namelijk een jongman voor oogen, die, door een gloeiend verlangen naar 
(s*) Brand, „Observations on popular Antiquities”; „the Moon’, bladz. 660, 
(2*) Op. ef loc. cit. 
(27) Vergel. $ l van deze verhandeling. 

