ABR Sn 
het. bezit eener schoone maagd verteerd, zijn hart uitstort voor de vriendelijke Konin- 
gi des Nachts en zijne gevoelens in deze roerende bewoordingen uit: 
„Helder treedt de Maan te voorschijn uit de kim. 
„Hoe lieftallig is die schoone maagd! 
„Ware ik van dat sterke en knellende verlangen naar haar bevrijd ! 
„Hoe angstig is mijn afgetobd hart! 
„De Maan komt op vol glans. 
„Wat is die schoone vrouw toch schoon ! 
„O, kon ik dien diepen angst omtrent haar maar van mij schuiven ! 
„Hoe onrustig is mijn afgetobd hart! 
„De Maan komt op in haar volle licht. 
„Hoe schitterend is die schoone maagd ! 
„O, kon ik de banden van mijn gevoel van ongeluk verbreken ! 
„Hoe ellendig gevoelt zich mijn afgetobd hart! (%). 
Zou men niet meenen hier, in plaats van een Chinees van vóór vijf en twin- 
tig eeuwen, een sentimenteel verliefd jongeling in ons eigen vaderland te hooren, 
zuchtende en klagende in het licht der Maan? 
Ongetwijfeld is het ook dit algemeen verspreide volksgeloof in den invloed van 
de Maan op het huwelijksleven, hetwelk de eigenaardige uitdrukkingen „Zune de miel” 
en zhoney-moou’’ in het leven riep, waaronder de Franschen en Engelschen dat tijd- 
perk van den echtelijken staat in zijn hoogste stadium van vreugde en genot verstaan, 
hetwelk wij met den onbeteekenenden naam van wittebroodsweken bestempelen. Zelfs 
meenen wij het te zien doorschemeren in het oude gebruik, dat thans nog in Orkney 
(°°) en ook in Indië (#°) heerschende is, namelijk om bij voorkeur huwelijken te slui- 
ten bij wassende, dat is, meer en meer in zwangerschap toenemende Maan. In de 
oude Veda's eindelijk treedt de maan mede als Schikgodin des Huwelijks op en wordt 
zij voorgesteld als de hoogere macht, die de bruidskleederen naait met een draad wel- 
ke nooit meer breekt (#1). | ‚ 
Wanneer men nu ten slotte een blik op onze koloniën slaat, dan treft het 
de aandacht, dat het geloof aan een menschelijk wezen in de Maan met draden in 
de hand ook daar onder eenige volkeren bloeit. „/In Sumatra’, zegt Dr. A. Bastian 
(#2) „wird von einem Mann im Monde erzählt, der beständig spinnt, dem aber jede 
„Nacht eine Ratte die Fäden zernagt. Die Bimas sehen in den Mondflecken Baum- 
„zweige, unter denen ein Vogelfänger sitzt, Schlingen verfertigend.…”” Straks in deze 
zelfde verhandeling (sub E.) zal er ook op worden gewezen, dat het hier aange- 
(2°) Sji-king, deel I, hoofdst. 12, ode 8, 
(°°) Brand, op. cit, bladz. 661. 
(*6) De Gubernatis, „die ‘Thiere in der indogermanischen Mythologie’, deel IL, hoofdst. 8, 
bladz. 402. 
(*!) 1eid., deel 1, hoofdst. 7, bladz. 386, 
(*2) „Reisen im Indischen Archipel’, Batavia. 

