— 383 — 
Dit begrip zat niet alleen in de denkbeelden van zoo goed als alle volkeren der 
Westersche Oudheid, maar, zooals reeds in het breede werd toegelicht, ook steeds in 
die der Chineezen voor. Wij keeren thans tot de legende van Hung Ngo terug. 
Zooals de lezer heeft gezien, kennen de Chineezen daaraan een zeer hoogen 
ouderdom toe, die tot drie en twintig eeuwen vóór onze jaartelling opklimt. Haar 
oorsprong verliest zich dan ook in den diepsten nacht der tijden. Noch de betee- 
kenis of afleiding van den naam harer heldin, noch het gedeelte van het Rijk waar 
de legende voor het eerst hare wortelen in de overleveringen des volks begon te 
slaan, laten zich met eenigen schijn van zekerheid maar zelfs benaderen; in één 
woord: steeds heeft de fabel met het vernuft van Chineesche historievorschers den 
spot gedreven en hunne scherpzinnigheid getrotseerd en wederstaan. Kuropeesche 
sinologen zijn tot nog toe in geenen deele gelukkiger geweest. 
De welbekende Lioe Ngan, de mystieke schrijver wiens naam reeds op zoo 
menige bladzijde van dit werk verscheen, is, voor zoover wij hebben kunnen nagaan, 
de eerste, wiens geschriften over Hung Ngo spreken. Doch hij doet ons slechts de 
ruwe omtrekken der legende aan de hand. „Toen 1 (d. i. How 1)”, zoo zegt hij, 
„de Koninklijke Moeder van het Westen om het kruid der onsterfelijkheid verzocht 
„en Hung Ngo het wegstal en er mede vluchtte naar de Maan, toen voelde hij zich 
„teleurgesteld over zijn verlies, daar hij niets had om er voor in de plaats te stellen. 
„Hoe zoo? — Hij wist (immers) niet, waaruit het kruid der onsterfelijkheid voortkomt ! 
„Daarom is vuur vragen niet zoo goed als een brandspiegel ter hand te nemen, en 
ween ander water te laten putten niet zoo goed als zelf een put te boren” (*°). 
De Keizerlijke Geschiedschrijver onder de regeering van Sjoen Ti van de 
Han-dynastie, de befaamde Tsjang Hung uit de tweede eeuw, dien wij reeds op bladz. 
59 als opvolger van den stichter van het Taoistische Pausdom hebben leeren kennen, 
is de tweede schrijver, die van de legende van Hung Ngo gewaagt. Zijn hoofdwerk, 
waarin hij een gedeelte van zijne geleerdheid en kennis, vooral op het gebied der 
sterrenkunde, nederlegde en dat onder den titel van „de Wetten van het bovenna- 
tuurlijke”” (5%) tot op heden bewaard gebleven is, bevindt zich niet in ons bezit, 
maar is voor een groot gedeelte overgenomen in het „Supplement op de Boeken der 
Han-dynastie" (°*!), zoodat wij toch in staat zijn er, door tusschenkomst van dit 
historisch werk van algemeen erkend en onbetwist gezag , het volgende aan te ontleenen :— 
„De Maan is het uitgangspunt van het vrouwelijk principe (Jin), hetwelk, 
„zich opeenhoopende, dieren vormt. Haar zinnebeeld is de haas (°°. die tot. het 
„vrouwelijk principe behoort. 1 (d. 1. How LI) verzocht het kruid der onsterfelijkheid 
vaan de Koninklijke Moeder van het Westen; maar Hung Ngo (5%) stal het en 

(**) Hwai-nan-tsze, hoofdst, VI, tegen het einde. » 
5) ze EE (2*) Het werk, o. a. op blads. 119, uoot 138, genoemd. Hoofdst. X, 2de blad. 
($*) Over dit dier zal straks, sub D, uitvoerig worden gesproken. 
($°) Tsjang Hung schrijft de eerste lettergreep van den naam der heldin van de legende 
