— 384 — 
„vluchtte naar de Maan. Toen zij derwaarts wilde gaan liet zij door (een zekeren) 
„Joe Hwang (54) voorspellingen trekken, en deze beproefde het lot, zeggende: „(De 
„voorteekenen zijn) gelukkig! . . . . . Gij hebt slechts westwaarts te gaan en 
„moogt niet verbijsterd wezen of angstig zijn wanneer gij voor een duisteren en 
„grenzeloozen hemel komt te staan, want later zal hij toch overvloeien van licht. 
„Hung Ngo gaf daarop zichzelven over aan de Maan, en veranderde aldus in een pad.” 
Ben oppervlakkige blik over deze twee lezingen der legende doet reeds onmid- 
dellijk zien, niet alleen dat Tsjang Hung blijkbaar zijn voorganger Lioe Ngan heeft 
nageschreven, maar ook dat de fabel van Hung Ngo ouder dan het tijdperk wezen 
moet, waarin laatstgenoemde wijsgeer leefd, en schreef. Immers blijkt uit den vorm, 
waarin hij haar ten beste geeft, dat Hung Ngo's avontuur met het levenselixir voor 
hem niet veel meer was dan een alledaagsche mythe, zeer geschikt om als illustratie 
voor een zijner wijsgeerige lessen dienst te doen; zoodat hij zich dan ook volstrekt 
met uitdrukt op een wijze, die zou doen gelooven dat hij iets nieuws vertelde. Som- _ 
mige schrijvers van lateren tijd hebben de legende wat meer in bijzonderheden uitge- 
werkt, verfraaid en opgesierd; doch over het algemeen kan men zeggen, dat zij tot 
op den dag van heden vrij wel ongeschonden is bewaard, en thans nog tracht menig 
bijgeloovige Chinees in de vlekken en teekeningen op de schijf der Maan de gedaante 
van Hung Ngo te ontdekken en zichzelf en anderen diets te maken, dat hij. inder- 
daad hare omtrekken daarin aanwezig ziet. 
Er heeft, voor zoover wij weten, tot nog toe slechts één ster aan den Chi- 
neeschen letterkundigen hemel geblonken, die een poging tot verklaring van den naam 
Hung Ngo heeft gewaagd. Het is de wijsgeer Jang Sjun (°°), die van 1488 tot 1559 
leefde. Volgens hem zou hij zijn ontstaan aan de verbastering van den titel van een 
ambtenaar hebben te danken, die volgens sommigen in overoude tijden met het 
waarnemen van de Maan was belast; doch zijne bewering steunt op zulke losse gron- 
den en heeft tot nog toe zoo weinig bijval gevonden, dat wij vermeenen niet beter te 
kunnen doen dan haar stilzwijgend voorbij te gaan (°°). Veeleer zijn wij geneigd tot 
niet li, zooals Lioe Ngan, doch bezigt het eenigszins gewijzigde letterteeken el , waarin het 
element Á vvrouw of meisje” op den voorgrond treedt. In latere eeuwen onderging het karak- 
ter nog een veel sterkere verandering en begon men algemeen B of UIA (Sjang) te schrijven: 
waarschijnlijk omdat de teekens IE] en H5 beide dezelfde beteekenis, en wel die van svoortdu- 
rendheid, eeuwigheid, zonder ophouden” in zich sluiten. Het oorspronkelijke karakter voor Ngo 
bleef echter steeds door onveranderd. Hung Ngo en Sjang Ngo zijn dus slechts een en dezelfde 
Chineesche Maangodin. 
CH HE 
CR. 
(£°) Degene die desniettemin toch met Jang Sjun’s bewering kennis zou willen maken 
raadplege het derde deel der „Notes and Queries on China and Japan”, blads. 25 en 128, alsook 
Dr Schlegel’s „Uranographie Chinoise”, bladz. 609. 

