387 — 
























„vor dem Regen und beim Ausbruch des Gewitters hören; daher wird im Rigveda 
„selbst Indu, der Mond, als Regenbringer (oder der Regen selbst) angefleht, zu eilen 
mand mit Indra, dem Regengott, über die Befriedigung des Wunsches der Frösche zu 
_pverhandeln. Hier ist es also speciell Indu, welcher dem Verlangen der Frösche 
„mach Regen genugthut. Indu als Mond bringt oder verkündet den Soma, den Regen : 
„und in diesem Punkte wird der Frosch, den wir zuerst mit der Wolke identificirten, 
pauch mit dem regnerischen Monde identifieirt. Hin anderes Characteristikum des 
„Frosches machte diese Identificirung noch natürlicher, nämlich seine grüne Farbe 
_„(harit). Harit (d. h. grün sowohl als gelb) bezeichnete im Sanskrit den gelben 
„Mond, den grünen Papagei und —— den Frosch.” 
Bovenstaande regelen, aan een der grootste geleerden van den tegenwoordigen 
‘tijd ontleend, toonen duidelijk hoe de Maan in de fabelleer der oude Indiërs optrad 
als regengevende macht vereenzelvigd met den kikvorsch, die, zooals het heette, door 
zijn kwaken regen brengt. Als men nu ook ziet, dat in China sinds de oudste 
| tijden de Maan eveneens als regenbrengster niet alleen, maar zelfs als hoogste verte- 
genwoordigster van het element water in het algemeen optrad, dan wordt het duide- 
lijk waarom het geloof in de nauwe verwantschap tusschen dit hemellicht en het 
gooeven genoemde regenverwekkende waterdier ook daar op eenmaal wortel schoot. 
zoodra de kiem er van uit vreemden bodem er op het veld der volksmythologie 
slechts was nedergelegd. 
a Ben enkel woord over de denkbeelden zoowel der oude als moderne Chineezen 
omtrent de betrekking tusschen de Maan en het water dient hier dus, tot beter 
begrip van ons betoog, vooraf te gaan. 
Zooals reeds op een vroegere bladzijde van dit werk (2) werd gezegd, ver- 
deelen de Chimeezen het Heelal in een mannelijk en een vrouwelijk gedeelte, dat wil 
zeggen in een actief beginsel Jang en een passief Jin, door wier werking op elkander 
alle verschijnselen der Natuur ontstaan. Zij beschouwen het vuur des Hemels, de 
zon, buiten welke niets wat ademt kan groeien, leven of bestaan, als de voornaamste 
werkende kracht in het Heelal en bijgevolg als het type van den Jang; zoodat licht 
en leven, dag en warmte, die met de zon aan de schepping en productie werken. 
mede tot het mannelijk principe behooren, doeh duisternis en dood, nacht en koude, 
als zijnde van een passsieve natuur die miets voortbrengt of in het leven roept, van 
zelf komen te vervallen onder Jin. Het hemelruim bevrucht de aarde steeds door 
zijne malsche regens en warmen zonneschijn, en deelt haar ieder jaar het vermogen 
mede om planten en dieren voort te brengen: derhalve is het vereenzelvigd met 
Jang; — doch de aarde, die daarbij steeds een lijdende rol vervult en zonder be- 
vruchting door den hemel niets vermag, wordt gerangschikt onder Jin. 
Daar dus de zon, volgens de Chineesche cosmologen, de voornaamste zetel is 
van het mannelijk beginsel des Heelals, en de Maan om de uiterst verklaarbare rede- 
(*?) Bladz. 45, noot 72, 
26. 
