— 392 — 
en duistere muren kruipt en slechts ap den gewonen eetbaren kikker gelijkt. Dit 
feit pleit, dunkt ons, mede ten gunste van de stelling, dat de Maanpad der Chinee- 
zen aan de mythologie der Indiërs is ontleend. Immers, ware het dier, dat de Maan 
bewoont, werkelijk een product van Chineesche verbeeldingskracht en op den bodem 
van het Rijk van het Midden zelven wtgebroeid, ongetwijfeld zou het dan de ge- 
daante hebben aangenomen van een waterdier dat, evenals de kikker van de Hindoes, 
werkelijk met den regen en dus met de Maan, die den regen beheerscht, in verbin- 
ding staat, en niet die van een pad die niet eens het water bewoont en zelfs niet 
kwaken kan. Onwillekeurig wordt men dan ook gedwongen te gelooven, dat de oude 
Chineezen met de ware beweegreden der vereenzelviging van den kikker met de Maan 
im de Indische fabelleer oorspronkelijk onbekend waren en, op het hooren van eenige 
losse geruchten daaromtrent, een grove vergissing begimgen ten aanzien van het dier. 
De pad speelde steeds een gewichtige rol in de fabelleer der Chineezen. Ware 
het nu te bewijzen, dat zulks reeds het geval was toen de eerste noties aangaande 
den Indischen Maankikker mm hun vaderland belandden, dan zou hunne vergissing ten 
aanzien van den Maanpad eenigszins verklaarbaar wezen. Ongelukkig echter dateeren 
hunne eerste berichten over de fabelachtige eigenschappen van de pad, voor zoover 
wij hebben kunnen nagaan, niet van vóór de vierde eeuw van onze jaartelling, het- 
geen echter volstrekt niet belet dat zij lang in den mond des volks in omloop kun- 
nen zijn geweest voor en aleer de schrijver, die ze het eerst in een geschreven vorm 
goot, werkte en leefde. Degene, die hier bedoeld wordt, is de den lezer reeds bekende 
Koh Hoeng, ook wel de wijsgeer Pao Phoh geheeten (*). Hij zegt: 
„Een pad, die den leeftijd van drieduizend jaren heeft bereikt, draagt horens 
op den kop en heeft vermiijoenkleurige strepen onder de kaken in den vorm van het 
„letterteeken acht ( J\ ). Zijn hehaam is dan zwaar. Wanneer hij op den 5Sden van de 
„vijfde maand des middags wordt gevangen en in de schaduw wordt gedroogd, dan 
„zullen na honderd dagen tijds zijn pooten water doen stroomen wanneer men er 
„lijnen mede op den bodem trekt. En, op het lijf gedragen aan de linkerhand, zal 
„hij de vijf soorten van wapenen (#%) afweren en, als een vijand schiet, boog en pijl 
„gezamenlijk op dezen terug doen keeren” (4). 
Zoo ziet men, dat de pad in het oude China de rol speelde van een wonder- 

„de kikvorseh en de sjen-tsjhoe zijn twee gebeel verschillende dieren... De kikvorsch leeft in 
rpoelen en moerassen en heeft zwarte stippen op den rug; hij is klein eu kan insecten van allerlei 
„soort bespringen. Hij maakt een smakkend en klagend geluid en is uiterst snel in zijne bewegin- 
vgen; doch de sjen-tsjhoe leeft in de woningen op vochtige plekken, is grooter, blauwzwart van 
„kleur en ongevlekt, en bezit verscheidene uitwassen (gelijkende op melaatschheid). Hij kan niet 
„springen, noch geluid geven en is langzaam in zijne bewegingen”. 
(82) Zie bladz. 204, 257 enz. 
(83) Namelijk de boog, de stok, de speer, de lans, de helbaard. 
(8) „Spiegel en Bron van alle Onderzoek”, hoofdst. 98; alsmede Khang Hi’s Woordenboek 
in verbo Ws, 

