— 394 — 
king voor de hand, dat zij hunne begrippen omtrent beide dieren aan een en dezelf- 
de bron ontleenden. En zulks wordt te meer waarschijnlijk, doordien in de «maan- 
mythologie der oude Indiërs de haas een rol speelt, die in belangrijkheid niet voor 
die van den kikvorsch onderdoet. 
„Der mythische Hase’”, zoo leest men in de Gubernatis (#7), vist unzweifelhaft 
„der Mond. Im Sanskrit bedeutet das Wort caga eigentlich: der Springende „ebenso 
„wie: der Hase, das Kaninchen und die Fleeke am Monde, welche die Vorstellung 
„eines Hasen wecken. Daher die Namen des Mondes: cagin,.der mit Hasen ver- 
„sehene, und gagadhara, gacabhrit, der den Hasen tragende”” Moeielijk laat 
het zich echter uitmaken, of deze Sanskrit namen hun oorsprong verschuldigd zijn 
aan het geloof, dat de vlekken van de Maan den vorm van een haas wedergeven, 
dan wel of omgekeerd dit geloof op die namen is gebaseerd, en deze zijn ontstaan 
omdat men Maan en haas om andere redenen met elkander vereenzelvigde. Het laat- 
ste nochtans is, dunkt ons, wel het meest waarschijnlijk. De Maan, zegt de Guber- 
natis (#%), slaapt met open oogen, evenals een trouw wachter gedurende den nacht, 
en de haas doet eveneens; of, voert Dr. Schlegel aan, hazen snel en dartelen gaar- 
ne in het licht der Maan (?°). 
Het geloof in het bestaan van een haas in de Maan ging uit de fabelleer der 
oude Hindoes in die van het Boeddhisme over, en kreeg, door tusschenkomst van — 
deze sekte, een meer afgewerkten vorm in de Chineesche literatuur. „Inden aanvang 
„van de kalpa's (°°), zoo leest men in de „Geschriften betreffende de Westersche 
Landen’ (**) — vleefden er een vos, een aap en een haas, die, ofschoon van verschil- 
„lende diersoort, toch van elkander hielden. Alstoen veranderde zich de Hemelkeizer 
„Sjakra (Indra) in een oud man, en begaf zich naar de drie dieren om hun om voed- 
„sel te vragen. De vos kwam met een karper in den bek en de aap met vruchten, 
die hij had geplukt; doch de haas keerde terug met niets en wierp zich, uit wer- 
„driet over zijn onmacht, in het vuur, ten einde hem te verzadigen. De oude man 
„nam den verbranden haas en sprak met een zucht: vik voel mij over zijne toewijding 
„geroerd en wil niet, dat de herinnering er aan wordt uitgewischt”. Hierop plaatste 

(87) „Die Lhiere in der indogermanischen Mythologie”, deel 1, hoofdst. 8, blads. 399. 
(88) Op. et cap. cit, blads. 402.  (S°) „Uranographie Chinoise”, bladz. 607. 
(9°) Een kalpa is een ontelbaar aantal jaren, waarbinnen een Heelal ontstaat en wederom 
te niet gaat. 
(91) Di Jk, Bt, eeu boek, dat een beschrijving bevat van niet minder dan 138 
Aziatische landen, die de Boeddhist Juen Tsjoang JL dt op zijn zestienjarigen pelgrimstocht 
ter opsporing en verzameling van godsdienstige relieken en geschriften grootendeels bezocht Onder 
Keizerlijke bescherming verscheen het in A. D. 646 in druk. Een vertaling werd in 1856—58 on- 
der den titel „Mémoires sur les Contrées occidentales” door den Franschen sinoloog Stanislas Ju- — 
lien gepubliceerd. 

