— 396 — 
Maanhaas op Chineeschen bodem welig bloeien; ja, zóó vast wortelde het in de be- 
grippen van het volk, dat zelfs nog in de achtste eeuw van onze jaartelling een 
schrijver van tamelijk veel naam zich niet ontzag met onbeschaamden ernst een be- 
schrijving van het dier te geven. Wij bedoelen Twan Tsjhing Sjih, de samensteller 
van de „Mengelingen van Jioe-Jang,” waarvan reeds op bladz. 300 melding werd ge- 
maakt. /De haas van de lichte Maan”, zoo zegt hij, „heeft de gedaante van een 
„haas. Zijn voorpooten zijn eenige duimen groot en zijn achterpooten meer dan een 
„voet. Zijn staart is lang, wit en gekruld. Hij is vlug en snel in zijne bewegingen 
ven kan zeer hard loopen. Hij is uit Hosi (!°!) afkomstig.” — Het zou echter een 
onderneming wezen, hier zonder doel of nut, verder de rol te schetsen, die de 
Maanhaas in den loop der eeuwen in de fabelleer van het Chineesche volk heeft ge- 
speeld. Doch noodig is het, dat hier nog met een enkel woord wordt aangestipt, dat 
hij onder den naam van wedelsteenen haas’ (19%) op het repertorium der Taoisten 
werd geplaatst “en, in dienst van de elfen die de Maan bewonen, tot bereider van 
het levenselixir in dit hemellicht verheven werd. Want het is als zoodanig, dat men 
hem veelal vindt afgebeeld: ook op de koeken, die de bewoners van Emoy op den 
feestdag van het midden van den herfst aan de Maan ten offer brengen. 
Den bijnaam vjoeh” (1°3). d. w. z. rvan edelsteen’, draagt in de mythologie 
der Taoisten alles wat den hoogsten vorm vertegenwoordigt van de stof. De reden 
hiervan is gemakkelijk te verklaren. De vjoeh’’, een steen waarschijnlijk nauw aan 
nephriet of jaspis verwant, was namelijk voor de Chineezen altijd het zinnebeeld van 
het zuivere, reine en volmaakte; want niet alleen ging hij oudtijds voor een delfstof 
van groote zeldzaamheid en kostbaarheid door, maar ook thans nog is hij slechts voor 
betrekkelijk hooge prijzen in China te bekomen. Op dat begrip der oudheid nu 
bouwden de Taoisten voort. Zij schreven weldra magische eigenschappen en bovenna- 
tuurlijke krachten aan de steensoort toe; ja zelfs ging hun ijveraar Koh Hoeng (104) 
166 ver van te zeggen: „Het sap van den vjoeh’ komt voort uit de bergen van 
vjaspis, en de vette bestanddeelen er van worden, na er vóór langer dan tienduizend 
„jaren uit te zijn voortgekomen, gestremd tot eene zelfstandigheid helder als kristal. 
„Wordt deze in aanraking gebracht met een zeker kruid (*°5), dan keert zij onmid- 
„dellijk tot den vloeibaren toestand terug, en wie er dan een pint van drinkt, bekomt 
„het vermogen om duizend jaar te leven. En hij die jaspis inzwelgt, zal zelfs eeuwig- 
„lijk bestaan” (10°). Ziehier dus den jaspis geplaatst in het mystieke boek der alche- 
er) Daf PE, Bertijds een provincie van China; thans Sjensi, of althans een gedeelte 
er van. 
() K 36 (v:) HR (°°) Verg. noot 82. 
A SR AN Ei AR C°°) sSpiegel en Bron van alle Onderzoek”, hoofdst. XXXII, 
k. 

