— 399 — 





wetenschap der bewoners van het verre Cathay zijn dan ook zonder tal. kn gelijk de 
Maanboum „die hoog in het luchtruim zweeft’ gezegd werd het leven te verlengen. 
zoo heette het reeds in de vierde eeuw van onze jaartelling, dat de Cassia het voort- 
bestaan van den mensch op deze wereld bestendigen kan; getuige Koh Hoeng (*2%). 
die toen ter tijde schreef dat de Cassia, in een mengsel met bamboesap of hersenen 
van een pad zeven jaar lang ingenomen, den mensch in staat stelt op het water te 
wandelen en zelfs onsterfelijk te worden (#5). 
by Ontelbare toespelingen en lofredenen op de weergalooze eigenschappen van de 
plant zijn in Chineesche geschriften geboekt; doch die tot een onderwerp van bespre- 
king te maken is geheel en al overbodig. Genoeg zij het dat eenigszins is aangetoond , 
dat de vereenzelviging van den wonderbaren Maanboom met den bijna even zoo won- 
dervollen Cassia althans natuurlijk en verklaarbaar is. 
7 Een andere omstandigheid mag die vereenzelviging wellicht nog in de hand 
gewerkt hebben. Wij bedoelen het feit, dat de Cassia toevallig in het bezit van eenige 
eigenschappen is, die hem in het oog van den Chinees uiterst geschikt maken om op 
te treden als zinnebeeld van den herfst: het jaargetijde dat immers, om redenen die 
reeds op bladz. 373 werden ontvouwd, steeds bijzonder aan de Maan was gewijd. Zijn 
bloemen, zoo zeggen de Chineezen, openen zich in de zevende maand en zijn wit en 
rein in den herfst evenals de glans der Maan (**);— en het is op dezen grond dat 
de achtste maand, als wanneer de plant met bloesems overtogen is, door hen met den 
dichterlijken naam van Cassia-maand bestempeld wordt. Ontologen en sechijn-philoso- 
phen, die zoo welig in het Rijk van het Midden tieren, voeren nog andere redenen 
aan om het nauw verband tusschen den Cassia en den herfst te rechtvaardigen ; doch 
deze zijn over het algemeen zoo ver gezocht en van zulk zonderling allooi, dat het 
beter is ze zonder bespreking voorbij te gaan. 
Nu aldus het verband tusschen den Maanboom, den Cassia en het herfstjaar- 
getijde eenigszins is toegelicht, laat het zich gemakkelijk begrijpen hoe onder de 
Chineezen, die van dat verband ten diepste waren overtuigd, fabelen konden ontstaan 
omtrent Cassia-zaden, vallende uit de Maan, en wel voornamelijk op den 15den van 
de achtste maand, den dag die, als het middelpunt van den herfst, steeds de feestdag 
van de Koningin des Nachts bij witnemendheid was. 
Zoo leest men in het Verslag over het Wester-meer” (125), een topographi- 
sche beschrijving van de schoone landschappen, die de hoofdstad Hang-Tsjowfoe (1*6) 
der provincie Tsjehkiang omzoomen, dat in het zoogenaamde Indische klooster aldaar 
n 
(12°) In zijn werk Pao-phoh-tsze; zie bladz. 204. 
(123) Zie de Materia-Medica der Chineezen;, hoofdst. XXXIV, (Ea AE. 
(!24) „Spiegel en Bron van alle Onderzoek”; hoofdst. LXXII, FE, 
dk ne 
Fo) (25) Pij YH 5. Het boek verscheen in een der cerste jaren van de vorige eeuw. 
(en) 0 IH Hf 
