i _—— 419 _ 
Zoo verklaart het zich ook van zelf, waarom de Chimeezen van Emoy de koe- 
ken, die zij, zooals reeds op blads. 376 in het breede is besproken , op den 15den van 
de achtste maand, aan de Maan ten offer brengen, elk met den naam van een der 
verschillende letterkundige graden bestempelen; en wel des te hooger, naarmate de 
koek im afmeting toeneemt. Somtijds is die naam in het deeg gebakken, of met 
verf op de bovenzijde aangebracht. Men kan de koeken stuk voor stuk in de winkels 
koopen, of bij een zekere hoeveelheid tegelijk bij wijze van stel; doeh Sok worden zij _ 
in de straten rondgevent en onder kinderen en koelies door de slijters verdobbeld. 
Des avonds geven zij, vooral in de huizen van rijken en aanzienlijken, aanleiding tot 
een eigenaardig hazardspel, waar zoowel jongelieden als volwassenen deel aan nemen. 
Men noodigt namelijk zijn vrienden en bekenden uit, koopt een stel van die letter- 
kundige maankoeken in en verspeelt ze met behulp van een zestal dobbelsteenen on- 
der elkander. Dengenen nu, die zoo gelukkig is den grootsten koek te winnen, 
wordt, althans zoo hij tot de studeerende klasse behoort, een flinke promotie op de 
ladder van den roem en de ambtelijke hiërarchie voorspeld; doch de door het geluk 
minder gunstig bedeelden betalen het gelag of, liever gezegd, den prijs der verdob- 
belde koeken. Zoo worden in hetzelfde huis op een enkelen avond dikwijls verschei- 
dene stellen maankoeken achtereen verspeeld. Velen bedienen zich bij het spel ook 
wel van houten, beenen of ivoren staafjes, die, met de namen der hiterarische graden 
beschreven, dezelfde rol als onze fiches bij het kaartspel vervullen en later tegen koe- 
ken worden ingeruild. 
Zonder twijfel symboliseert dit letterkundig dobbelspel de zoo straks genoemde 
staatsexamens van de achtste maand, waarop in den regel misschien meer nog toeval 
en geluk dan wel werkelijke kunde het eindsucces beheerscht. Henige weken later 
maken de Mandarijnen den uitslag door aanplakking openbaar en zien de gessaagden 
zich de gelegenheid geopend om mede te dingen tot den allerhoogsten graad (142), 
die slechts in Peking kan worden verworven en tot de allerhoogste rijksbetrekkingen toe- 
gang geeft: — geen wonder, dat men die gebeurtenis eveneens herdenkt door een 
letterkundig feest, en wel dat „van het omhoog klimmen”, hetwelk blijkbaar niet veel 
meer dan een zinnebeeldige voorstelling van dien vooruitgang op den weg naar de — 
hoogste eer en roem beoogt. Wij zullen echter op dit onderwerp niet vooruitloopen , 
maar alleen maar in het voorbijgaan aanstippen, dat al wat in beide feestdagen op 
studie en ambtelijke promotie wijst niet veel ouder dan de zevende eeuw kan zijn, 
aangezien eerst toen het tegenwoordig nog in zwang zijnde stelsel van staatsexamens 
door de Keizers van de Thang-dynastie werd ingevoerd. 
Thans blijft nog ten slotte het laatste der levende wezens, die in de maan- 
schijf wonen, ter behandeling over, en wel de houthakker, wiens fabelachtige ge- 
schiedenis misschien meer nog dan het reeds behandelde Maanoudje en het Vrouwtje 
m de Maan naar onze eigene Kuropeesche volksmythe voert. 

(142) Namelijk die van zisin-sji’'; zie bladz. 136, noot 46. 

