— 404 — 
Daar aan beide kanten nog altijd de gegevens ontbreken, die tot ontdekking 
van den oorsprong van beide bovenstaande oude legenden zouden kunnen leiden, is 
het natuurlijk vooralsnog niet uit te maken, of zij uit een gemeenschappelijke baker- 
mat afkomstig zijn. Alleen moge het de aandacht niet ontgaan, dat de Chineezen 
hun houthakker doen geboren worden in de hedendaagsche provincie Sjansi, dat wil 
zeggen, in den noordwestelijken uithoek van het vroegere Chineesche Rijk. Kan dit 
op een Westerschen oorsprong van de legende van Woe Kang wijzen? (149) 
Oude Chineesche geschriften spreken nog van een drie- of viertal andere maan- 
bewoners, die den gang van het hemellicht door het Heelal besturen zouden; doch 
zij zijn blijkbaar reeds lang wit het geheugen van het gewone volk gewischt en spelen 
dus in het dagelijksch leven der Chineezen volstrekt geen rol. Derhalve gaan wij ze 
met stilzwijgen voorbij. Het zij genoeg, dat de lezer door bovenstaand overzicht van 
de wezens, die de Maan bewonen, in staat gesteld is niet alleen de maankaeken in 
al hunne vormen en geheel hun voorkomen te begrijpen, maar ook volkomen weet 
wat het zeggen wil, wanneer de Chineezen hem mededeelen, dat zij op den feestdag 
van het midden van den herfst offeranden brengen aan hun Mannetje en Vrouwtje in 
de Maan. Men wete namelijk, dat het onderdeel van den onverbasterden Natuur- 
dienst, hetwelk zich in maanvereering uit, zich in China bijna geheel oplost in 
afgodische vereering der mystieke wezens, die de Maan bewonen, en dat de te- 
genwoordige bewoners van Emoy niet nederknielen voor de Maan als Godin des 
Hemels en opperste Koningin des Nachts, maar veeleer aan het Maanoudje en 
Hung Ngo hunne offeranden brengen, op wie men in den loop der eeuwen de 
attributen, die oorspronkelijk slechts aan de eigenlijke Maangodin toekwamen, we- 
derrechtelijk heeft doen overgaan. 
8 3. 
HET KIJKEN NAAR DE MAAN EN HET RAAD 
PLEGEN DER TOEKOMST. 




Zijn de offerplechtigheden ter eere van de Maangodin op den 15den van de 
achtste maand behoorlijk verricht en de maankoeken onder veel gelach en leedver- 
maak ten koste der verliezers tot den laatsten toe verdobbeld, dan gaat men buiten 

gesprokkeld had (Numeri XV: 32—36), is blijkbaar uiet veel anders dan een kind van de zucht, 
om een oorspronkelijk Heidensche legerde met een eenigszins Christelijk kleed te tooien. Want de 
Joodsche geschriften spreken volstrekt niet van de verhuizing van hun Sabbathschender naar de Maan, 
(1*9) Het Europeesche Mannetje in de Maan, dat wij vroeger hebben doen optreden, werd 
(zie bladz. 382) mede om een godsdienstig vergrijp naar de Maan gebannen, « 
