— All — 
wens, met de feestdagen van andere godheden, als den Keukenprins, de Godin der 
Genade en den Oorlogsgod is het niet veel beter gesteld, zooals op bladz. 366, 159 
en 97 werd aangestipt. 
Keh-Sìng-óng wordt altijd voorgesteld met het eene been omhoog getrokken 
en op of tegen de dij van het andere geplaatst. Im den loop van deze verhandeling 
zal de reden ‘hiervan blijken. Wij zullen er thans toe overgaan een kort overzicht 
van de geschreven geschiedenis van den afgod en van de overleveringen en legenden 
te geven, die omtrent hem in den mond des volks in omloop zijn, en vervolgens 
iets over de bedevaarten in het midden brengen, die naar zijn tempel in de achtste 
maand worden ondernomen Deze pelgrimstochten zullen den lezer doen zien, dat 
ook China zijn Kevelaar, Salette of Lourdes heeft, en dus ook in dit opzicht niet 
bij onze Huropeesche naties achterstaat. „De tienduizend volkeren gelijken elkander” 
zeggen de Chineezen. 
B 
GESCHREVEN BERICHTEN. 
Buiten de noordelijke poort der districtshoofdstad Lâam-Oa* (t), op ongeveer 
een dagreis afstands, ligt een tempel van hoogen ouderdom, „de tempel van afschrik 
en bescherming” (?) geheeten. Het volk noemt hem echter veelal „tempel van (den 
afgod) Kek” (. De volgende berichten, die, al zijn zij nog al sterk met legenda- 
rische bijzonderheden opgesmukt, toch voorzeker tot op zekere hoogte vertrouwen ver- 
dienen, zijn getrokken uit de „Boeken van Min” (*) en de „Kronieken van Tshuen- 
Tsjowfoe” (°). 
Keh-Tiong-Hok (©), of Keh de Getrouwe en Gelukkige, was geboortig uit eene 
familie, die reeds eeuwen lang aan den voet van het gebergte met der woon geves- 
tigd was geweest. Natuur had het jongmensch met een diepzinnig, om zoo te zeg- 
gen bovennatuurlijk karakter begiftigd, en hem bovendien met schranderheid en moed 
bedeeld. Toen hij zestien jaren oud was, nam hij een aarden kan met wijn, voerde 
zijn koe aan een touw naar de bergen, zette zich daar neder op den hoogsten top 
op- eenige zware rottingplanten en stierf met de beenen naar omlaag. Toen hij in 
dezen toestand werd gevonden, was de wijnpot geheel en al ledig en niets meer van 
de koe overgebleven dan de beenderen. In hunne droomen door hem aangezocht, 
‚richtten de dorpelingen weldra een tempel ter zijner eere op, en spoedig verspreid- 
(5) Pd Ze. Op een klein uur afstands ten Westen van de departements-hoofdstad 
Tshuen-Tsjowfoe: zie Inleiding XL. 
) BE © F5 
() ES) EE. Het. hedendaagsche Foehkjen heette oudtijds Min, een naam, die ook thans 
nog wel in den deftigen stijl aan de provincie wordt gegeven. 
ORM KH 8 1. 
