— 414 — 
„slechts uivloeisels van den Hemel (d. w. z. van den natuurlijken loop der dingen), 
pen kunnen als zoodanig door geen godheid worden gewijzigd: — doch zoo nachtelijke 
pregenbuien of ontploffingen van buskruit het leven van drie- of vierhonderd personen 
wredden, dan kan zulks aan niets anders worden toegeschreven dan aan de goden. 
„Bovendien, dat de woelzieke oproerlingen van den clan Lu en de dorpelingen, die 
„den misslag begingen van zich bij hen te voegen, in zulk een kort verloop van tijd 
„ten onder werden gebracht: wie is in staat te bewijzen, dat zulks niet het werk 
„van den afgod was?” 
8 2. 
DE VOLKSLEGENDEN. 
Nu aldus de geschreven oorkonden betreffende Keh-Sìng-óng geraadpleegd zijn, 
denen nog noodzakelijk de legenden behandeld te worden, die omtrent hem in den 
mond des volks bewaard zijn gebleven. Want deze in de allereerste plaats oefenen 
invloed op de bedevaarten uit, die men hem ter eere houdt: ja, zij zijn het, die veel 
meer nog dan de geschiedkundige verhalen, welke maar weinig gelezen worden en 
dus niet, zooals de mondelinge overleveringen, aan iedereen bekend zijn, den eeredienst 
van den afgod bestendigen en steunen. En een onderlinge vergelijking kan meteen 
doen zien, dat de neiging om de geschiedenis binnen een kort tijdsverloop te ver- 
draaien tot een rapsodie van wonderverhalen niet alleen den Javanen, maar ook in 
niet geringe mate den Chineezen eigen is, en dat de geschiedenis van dit volk bijgevolg 
thans ongetwijfeld even waardeloos als de Javaansche babads wezen zou, zoo de ge- 
leerde klasse niet altijd ijverig tegen corruptie had gewaakt. 
Keh-Sìng-óng was, zegt het volk, de zoon van een slaaf. Op zekeren dag 
ontving de meester van dezen een waarzegger in zijn huis als gast, en zóó tevreden 
was deze man over de wijze waarop de slaaf hem bediende, dat hij hem bij zijn ver- 
trek een belooning aanbood en hem vroeg wat hij begeerde. „Hen wierookvereering 
voor mijne nakomelingen van tienduizend generaties’ (16), luidde het antwoord. 
Nu trok de waarzegger het gebergte in, zocht een geschikte plaats uit om 
een graf te maken en beval den slaaf daar het gebeente zijns vaders ter aarde te be- 
stellen. „Wacht”, zoo zeide hij vtotdat gij een voorbijganger zult zien met een ijze- 
ren hoed op het hoofd, en een buffel rijdende op een kind, en begraaf op dat geluk 
aanbrengend oogenblik de beenderen van uw vader: dan zal roem en voorspoed over 
uw familie komen” (17). 
(ee) B LAN ig JE ('*) Deze regelen vereischeu toelichting. Men wete dat de 
bijgeloo” S° Chinees niets doet, geen huis bouwt of verbouwt, geeu graf maakt, in het kort, niet 
het geringste van eenig belang onderneemt, alvorens zich eerst van de gelukkige invloeden van het 
terrein te hebben verzekerd. Het zou ons te ver voeren hier te willen nagaan welke de vereischten 
zijn, waaraan een terrein alzoo beantwoorden moet, of op hoedanige wijze men zich van de goede 
of slechte eigenschappen van den bodem vergewist. Het zij genoeg gezegd, dat de beslissing hier- 
