— 418 — 
teleurgesteld, of krijgt men een antwoord dat ongeluk aanbrengt, dan trekt het niet 
de aandacht van den grooten hoop, of men wijt het aan eigen schuld. Zoo gaat het 
in onze Christenlanden met het inroepen van God en zijne Heiligen; zoo gaat het in 
China met het raadplegen en ondervragen van de goden. Om nu tot Keh-Sìng-óng 
terug te keeren: zijn roem is in den loop der eeuwen verre van getaand, en nog 
steeds trekken hoopen pelgrims naar zijn tempel om hem te raadplegen en om gunsten 
te smeeken. Bovendien wordt een geregelde halfjaarlijksche offerande hem gebracht in 
die tallooze huisgezinnen, die werk maken van zijn dienst, en ontvangt hij aldaar 
elken dag een wierookofterande in vereeniging met de andere goden van het huis 
(20): — de vwierookvereering van tienduizend geslachten’ schijnt dus wel voor goed 
den afgod verzekerd te zijn. 
Geregelde bedevaarten naar zijn tempel worden om de drie jaar gehouden, en 
wel in de achtste maand van het burgerlijk jaar. De laatste hadden in 1880 plaats. 
De reiziger, die alsdan in de genoemde maand in de provincie zou hebben rondge- 
dwaald, zou op alle wegen en voetpaden mannen hebben ontmoet, die met een klein 
vlaggetje op den schouder, een afgodsbeeldje in een klein kastje op de borst en een 
bundel reisbenoodigdheden op den rug, naar den tempel trokken en naar het wonder- 
bare graf, of van daar terugkeerden. Meestal reizen zulke pelgrims in groepjes van 
drie, vier of meer personen tegelijk en maken, ter wille van de gezelligheid, bij 
voorbaat reeds afspraak om den tocht gezamenlijk te ondernemen. Het vlaggetje, 
zooeven genoemd, is drie- of vierkant en draagt het letterteeken 4 „bevel om aan 
te duiden, dat de pelgrim zich gedrongen gevoelt om naar den god te trekken, of 
ook wel het opschrift: vwij gaan den voorvader bezoeken’ (?*). En het beeldje, dat _ 
de pelgrim met zich voert, is meestal dat uit zijn eigen huistabernakel; doch mocht 
dit reeds eens of meermalen ter bedevaart zijn geweest, dan neemt hij veelal dat van 
een vriend of bloedverwant mede, die zelf niet in de gelegenheid is den vromen tocht 
te ondernemen. 
De massa’s offerpapier, die in den tempel in vlammen opgaan, zijn inderdaad 
onmetelijk. Zij vertegenwoordigen echter volstrekt geen verloren kapitaal, maar zijn 
een bron van inkomst voor den tempel; daar het metaal, dat met de asch achter- 
blijft, verkocht wordt om bij de vervaardiging van nieuw offerpapier dienst te doen. 
Meer baten echter worden rechtstreeks uit de bedevaartgangers verkregen. Want 
menigeen denkt de gunst van den afgod te koopen, of zijn dankbaarheid voor een 
vroeger genoten goeden raad te betuigen door handen vol zilver te werpen in het 
brandende papier en op deze wijze de tempelkas te stijven; ja, sommigen offeren 
ook aldus voor vrienden en bekenden, die te huis gebleven zijn. En alvorens te 
vertrekken, koopen bijna alle pelgrims eenige wierookasch, met het doel die in den 
(20) Verg. bladz. 9. 
Ch 5 md. 

