— 438 — 





























fraai bewerkt als men maar bekostigen kan. Bij de overplaatsing van de’ ziel komen 
tal van ceremoniën te pas, die hier niet behandeld behoeven te worden; en het slot: 
van alles is, dat na korter of langer tijd de oude tabletten van het huistabernakel 
afgedankt en onder een nieuwe reeks van plechtigheden begraven of verbrand worden. 
Het toezicht over de gebouwen van voorvaderlijken eeredienst wordt, evenals 
dat over het meerendeel der parochietempels, opgedragen aan een beheerder, die 
echter in dit geval veelal een lid der familie is en òf door het lot, òf door de beurt, dE 
door onderling goedvinden aangewezen wordt. Hij zorgt voor de bebouwing der vel- 
“den, die tot de instelling behooren, brandt geregeld kaarsen en wierook, houdt de 
familie op de hoogte van de dagen waarop geofferd moet worden, teekent de sterfda- 
gen dergenen aan, wier tabletten in den tempel worden gebracht, en zorgt dat behoor: 
lijk brand- en reukoffers worden opgedragen op de verjaardagen van hun dood. Meer- 
malen worden extra offeranden op den geboorte- of sterfdag van een groot donateur, 
een stichter of een beroemd familielid gebracht; en het is alsdan de beheerder die 
de noodige toebereidselen maakt en den gang van zaken regelt, opdat alles naar 
behooren van stapel kan loopen. Is de tempel een stichting van eenig aanzien en 
gewicht, dan heeft hij dikwijls een soort van bezoldigd koster onder zich, die de 
dagelijksche werkzaamheden verricht, het gebouw in orde houdt en in het algemeen 
met de kleinere corveeën is belast. 
De voorvaderlijke tempels verschillen grootelijks in voorkomen, afmeting en 
stijl. Sommige bestaan uit een enkel klein vertrek, terwijl andere in meer dan een 
dozijn kamers zijn ingedeeld, die tot allerlei doeleinden worden gebezigd. De kosten 
van oprichting verschillen natuurlijk in dezelfde evenredigheid: een onzer Chineesche 
kennissen, een koopman te Foeh-Tsjowfoe, had er in 1877 een in aanbouw, die hem 
op niet minder dan 50,000 dollars moest komen te staan. Hen groot bord met 
vergulde letterteekens versiert gewoonlijk den hoofdingang, en draagt niets anders 
dan in vier karakters, zonder eenigen praal of grootspraak, het eenvoudig opschrift 
„NVoorvaderlijke tempel van de familie N. N.” 
Van binnen houdt men zich echter aan dezen eenvoud niet, maar hangt de 
muren vol met opschriften en platen ter verkondiging van den roem der meest 
uitstekende van de stamgenooten, wier tabletten in den tempel staan. Het is hiel 
dat de glorie der familie in alle geuren en kleuren wordt uitgebazuind en voor he 
oog van den bezoeker wordt ontvouwd. Mocht een zeer aanzienlijk bloedverwant 
een provinciale Gouverneur of in het algemeen een Mandarijn van hoogen rang ko ne 
te overlijden, dan zijn de achtergebleven betrekkingen er terstond op uit de Keizerlijk 
toestemming te vragen op de plaatsing van zijn tablet in den tempel. Niet omdà 
zulks voorgeschreven is; ook niet omdat het een bewijs van eerbied voor den Keize 
in zich sluit, maar eenvoudig omdat de inmenging van den Zoon des Hemels de glor 
der familie nieuwen luister bijzet en met het gewichtige document, dat hij zich ve 
waardigt haar te doen toekomen, kan worden gepronkt. De processie, die alsdan he 
bordje naar den tempel brengt, is natuurlijk zoo schitterend ingericht als maar moge 
