— 444 
Dat oude Suttüsme, waarvan reeds Homerus zeide, dat het bij zooveel ver- 
schillende volkeren in zwang was en dat, getuige de half-verbrande menschenbeen- 
deren in de voorhistorische graven, misschien wel door onze eigene vaderen in Eu- 
ropa werd gehuldigd (*), leeft dus nog altijd in China voort, doch, zooals blijken 
zal, im een toestand van kwijning en verval. Ongetwijfeld zal het er dan ook, niet- 
tegenstaande de spreekwoordelijk bekende taaiheid van de zeden en gebruiken in dat 
Rijk, weldra tot de geschiedenis behooren. In menig opzicht verschilt het van het 
Suttiüsme, zooals men het in Indië kent. Vooreerst wordt er nimmer — althans niet 
openlijk — dwang bij gebezigd en kan, daar in China geen kastenindeeling bestaat, ook — 
geen schrikbeeld van tot paria te worden verlaagd er een vrouw toe dwingen, terwijl 
nog bovendien de Chineesche weduwe zich miet overlevert aan den vuurdood, omdat 
men in haar vaderland de lijken niet verbrandt. Rest dus een der wijzen van zelf- 
moord, zoo straks genoemd. In vroeger tijd werd Suttiisme zelfs van hoogerhand 
aangemoedigd door de toekenning van Keizerlijke gunstbewijzen aan de nagedachtenis 
der patiente. Groote steenen eerebogen mochten voor haar worden opgericht en met 
het opschrift „Keizerlijke gunst” en de vermelding van de prijzenswaardige daad 
prijken en pralen; en ongetwijfeld werd hierdoor meer dan een weduwe door hare 
naastbestaanden gedwongen zich op te offeren voor de glorie der familie, begeerig als 
deze was om zooveel mogelijk eerebogen, als even zooveel standbeelden en tropeeën, 
aan de medeburgers te kunnen wijzen. Keizer Joeng Tsjing van deze dynastie stelde 
echter hieraan paal en perk. Hij vaardigde in 1729 een edict uit, waarin hij bekend 
maakte dat hij in het vervolg zijn sanctie aan de oprichting van tabletten en eere- 
poorten voor zelfmoordenaressen zou onthouden — een edict, waarvan een vertaling in 
het tijdschrift „Notes and Queries on China and Japan” (27) opgenomen is en waar- 
aan wij het volgende ontleenen. 
„That a woman cleave to one husband during her life and not marry again, 
„is the admitted doctrine of the Empire; but in so doing there is a great difference 
„between the chaste widow and sutteeite. The sutteeite on her husband’s death 
„fearlessly follows him to the grave, and though her lot may be hard, harder indeed 
vis that of the chaste. The sutteeite has no further troubles to bear, but the widow 
„endures them for years; one sacrifices her life to escape these hardships, the other 
„bears up against them with fortitude. Neither are the motives of the sutteeite for 
vsacrificing her life always the same; sometimes it is in fear of poverty or inability 
to provide for herself, or in her intense grief no thought of the future is given, 
vforgetting that after her husband’s death the duties of a wife become two-fold 
„greater. Farthest off are the aged parents of her husband, whom she should nurse 
vand care for on behalf of their son; nearest to her are his children, who must be 
„taught and instructed as the father would wish, besides the many household duties 
(*°) Lubbock, uPre-historie Times”, hoofdst. V, blads, 175 (4de druk). 
(27) Deel II, bladz, 3. 

