— 450 — 
aan te rechten, ten einde haar gunstig voor de nakomelingschap te stemmen (%). 
Ook door de oude Romeinen werden doodenfeesten gevierd, niet alleen onmiddellijk 
na de begrafenis, maar ook later ter herinnering aan de gezamenlijke overledenen: 
feesten, waarop niet zelden de geheele gemeente werd onthaald en schouwspelen en 
kampgevechten van gladiatoren tot opluistering strekten. De Mexicanen plaatsten 
geregeld om de tachtig dagen voedsel en bloemen op de rustplaatsen van de dooden, 
de Peruanen hielden gemeenschappelijke maaltijden met hunne mummies (%), en de 
Javanen van den huidigen dag vieren geregeld telken jare hunne maand Roewah met 
offermalen, die nu eens als offers aan, dan weder als offers voor de zielen der afge- — 
storvenen worden opgevat (8). In Servië houdt het volk mede een jaarlijksch doo- 
denmaal (°); en dat de eeredienst der vaderen, zich kenmerkend door zulke geregeld 
terugkomende feestmalen waaraan levenden zoowel als dooden deelnemen, in Europa 
den invloed van het Christendom het hoofd heeft geboden tot op heden, moge het 
volgend uittreksel uit Spencer's meesterwerk bewijzen (%°): „When the time of All 
„Souls is approaching . . . . in every house a light is kept burning all night; a 
„door, or at least a window, remains open, and the supper is left on the table, 
„even with some additions; people go to bed earlier,— all to let the dear little 
vangels enter without being disturbed. Such is the custom of the peasants of the 
„Tyrol, Old Bavaria, Upper Palatinate, and German Bohemia” (#1). 
Om nu naar den voorvaderlijken tempel der Chineezen terug te gaan: wan- 
neer de offerande afgeloopen is en de deelnemers terugkeeren naar hunne woning, 
dan nemen zij elk een deel der offerwaren mede om te huis toe te bereiden en op te 
eten. Niemand twijfelt er aan of deelneming aan het maal moet het huisgezin met 
kinderen zegenen. Het is immers in het belang van de dooden dat de nakomeling- 
schap groot zij, opdat telken jare voor nieuwe offeranden worde gezorgd,— zouden 
zij dus, na door het genot van zulk een overvloedigen maaltijd gunstig gestemd te 
zijn, miet terstond over de levenden, die hen zoo ruim hebben bedacht, een zegen 
uitdeelen welke niet alleen door deze ten zeerste wordt gewaardeerd, maar ook den 
zegenenden zelf ten goede komt? 
De dag van het wintersolstitium is niet de eenige, waarop een gemeenschap- 
pelijke offerande in de voorvaderlijke tempels wordt gebracht: ook de een of andere 
dag van de lente is daartoe aangewezen. Verder zijn er nog onbepaalde dagen van 
vereering, doch meer naar aanleiding van de omstandigheden of naar willekeur door 
de familie ingesteld. Zoo offeren sommigen met meer of minder praal en plechtigheid 
(35) Spencer, „Principles of Sociology,” hoofdst. XX, $ 150. 
(7) Spencer, op. cit, hoofdst. XII, $ 85, 
(38) Boven, bladz. 193. (%) Jankovitch en Grouïtch, „les Slaves du Sud ou le Peuple Ser 
be”? bladz. 112. 
(£°) Op. cit, hoofdst. XX, $ 153. 
(*) Roechholz, „Deutscher Glaube uud Brauch”, I, bladz. 323—4, 

