— 455 — 
nengehaald, dan deed de hoofdman den lof verkondigen van hen, die in het oorlogs- 
jaargetijde van vorige jaren zich in den strijd tegen de naburige horden hadden op- 
geofferd voor het algemeen belang. Hij begiftigde hen met eeretitels, ten einde de 
eerzucht van zijne krijgers te prikkelen en hen aan te zetten het voorbeeld hunner 
gesneuvelde voorgangers te volgen; hij deelde de gewone jaarlijksche ondersteuning 
aan weduwen en weezen uit en ging nogmaals op de jacht, met het doel om offer- 
dieren machtig te worden ter verkwikking van de zielen der vaderlandsche helden. 
Hier ziet men zich dus door de Zi-ki, dat eerwaardig letterkundig monument van 
ver vervlogen eeuwen, op eenmaal verplaatst naar een tijd toen er nog geen Chineesch 
Rijk bestond en het land onder vijandige stammen was verdeeld, die in voortduren- 
den onmin met elkander leefden. Wij staan hier voor den vroegsten dageraad van 
de Chineesche historie, doch hoever die in het verschiet ligt is zelfs niet bij bena- 
dering uit te maken. De oudste berichten uit de Sjoe-king dateeren van vóór vierdui- 
zend jaren: die van het Boek der Ceremoniën gaan zeer zeker veel verder terug. 
Want onder de half-fabelachtige Keizers Jao (%%) en Sjoen (5), met wier regeering de. 
Sjoe-king aanvangt, bestond er, volgens dit werk, reeds een monarchie, en was dus 
de onderlinge onafhankelijkheid der volkstammen blijkbaar reeds aan het kwijnen en 
tanen. 
In de alleroudste berichten omtrent den economischen toestand van het Chi- 
neesche volk treedt de winter dus op als tijdperk van den krijg. Door de aanhou- 
dende wederzijdsche aanvallen van roofzuchtige horden viel het volk in menigte. Dag 
uit dag in waren dus ceremoniën en plechtigheden noodig om de schimmen der 
gesneuvelden tot rust te brengen; krijgsgevangenen werden aan weerskanten gemaakt 
en, zooals bij onbeschaafde volken gewoonte is, aan den punt van de lans geregen — in 
het kort, er kwam geen eind aan treurfeesten en rouwbeklag. Het laat zich geree- 
delijk denken, dat reeds toen jaarlijksche feestdagen werden ingesteld om de gevallen 
stamgenooten van vorige winters te herdenken: de offerande van wild, waarvan het 
„Boek der Ceremoniën” spreekt, bewijst het. Hier ligt dan ook ongetwijfeld de kiem 
der hedendaagsche winterfeesten ter eere van de dooden. | 
Er bestaat ook buitendien een doorloopende beweegreden, die den winter steeds 
als het aangewezen tijdstip voor de vereering der vaderen handhaafde. Hij is immers 
het natuurlijk tijdperk van den dood. Overal leven en bloei verwekkend, trad de 
zon in de lente als een schoone Adonis op. In den zomer tot een krachtigen Hercules 
opgewassen, bracht zij de aarde tot haar toppunt van voortbrengingsvermogen en 
vruchtbaarheid; doch hierop liet zij meer en meer haar glorie tanen en daalt nu in 
den winter als een afgeleefd grijsaard in het graf. Levenskracht en leven kwijnen 
en verdwijnen met de zon. De Geest der Duisternis, des Doods, de Jin viert zijn 

(%) FE 3562258 vóór Chr. 
(es) Bft 2255—2205 vóór Chr. 
