— 456 — 
overwinning; planten en kruiden sterven af, de boomen verliezen hun gebladerte en 
een koude adem des doods strijkt over het aardrijk heen. Daarom werden, zooals de 
wijsgeer Lioe Ngan zegt, in overoude tijden vboeten en lijfstraffen opgelegd en 
„degenen die zwaar gestraft moesten worden ter dood gebracht in de eerste maand 
„van den winter” (5%; daarom werden ook, volgens de „Ritualen van Tai den 
Ouderen” (25), in de laatste wintermaand vrechtszaken onderzocht en straffen bepaald’ 
(°); daarom eindelijk worden nog tegenwoordig, in navolging van de Ouden , de execu- 
ties, zooveel als maar met de omstandigheden overeen is te brengen, in China 
uitgesteld tot in den winter, het tijdstip van het afsterven der Natuur opdat deze 
vooral niet door tegen haar geest gerichte handelingen worde vertoornd of door zon- 
dige inbreuken op hare functiën geschokt. 
Is het winterjaargetij in zijn geheel reeds het tijdperk van den dood: het 
solstitium als zijn middelpunt is het des te meer. Het levendmakend beginsel der 
Natuur is alsdan met den Zonnegod geheel en al afgestorven en wordt eerst herboren 
op ongeveer 25 December, wanneer het solstitium geëindigd is: geen wonder dan 
ook, dat sinds overoude tijden die dag van de heerschappij des doods als bijzonder 
geschikt voor de vereering der afgestorvenen werd beschouwd. Hierbij komt nog dat 
het Beginsel der Duisternis, de Jin, op den kortsten dag des jaars in het hoogste 
stadium van kracht verkeert en dus (men vergelijke hetgeen hieromtrent op bladz. 
884 reeds is gezegd) de invloeden, waarmede de Jang of het Beginsel des Lichts de 
schimmen in hun vrije beweging steeds belemmert, tegenwerkt met al de kracht die 
het in zich sluit, zoodat de zielen op dat tijdstip dan ook ongehinderd kunnen trek- 
ken en reizen en aan de offermaaltijden deelnemen. 
(5°) Hwai-nan-tsze, hoofdst. V. 
(*5) Boven, bladz. 201, noot 64. 
(**) Op. cit, hoofdst. VIII. 

