— 464 — 
Men wil er namelijk door te kennen geven, dat de familie in het bijna afgeloopen 
jaar meer dan het noodige genoten heeft voor hare dagelijksche behoeften en dien 
overvloed voor een deel hoopt overgebracht te zien naar de woning van hare vrienden, 
verwanten en bekenden voor den duur van het gansche jaar, dat den volgenden mor- 
gen aan zal breken. Men ziet dus, dat de beteekenis van het gebruik zich ten nauw- 
ste aansluit bij die van de op bladz. 17 en 18 van dit werk beschreven taarten, koe- 
ken en groenten wvwelke van het oude jaar in het nieuwe overgaan’; alsook dat de 
oudejaarsgeschenken, niets anders dan een zuiveren heilwensch vertegenwoordigend, 
ingevolge de eerste wetten van beleefdheid noodzakelijk contra-geschenken verei- 
schen (!). 
(!) Een enkel woord over de begrippen, die in China bij het toezenden van beleefdheids- 
geschenken, inzonderheid op Oudejaarsdag, op den voorgrond treden. kan hier niet te onpas zijn. 
Het zuivere Chineesch gebruik wil in deze keuze en wederkeerigheid. In China biedt de zoon van 
het Rijk der Bloemen, die aan zijn eerbied jegens een hoogere of zijn vrieudschip voor een gelijke 
eers lucht wil geven, in den regel een groote verscheidenheid van dingen aan, wel wetende dat de 
begiftigde, met de wradat” vertrouwd, om zijne bedoeling, zijn wniat”, zijn 3-sòe E B, te 
erkennen er een of twee voorwerpen uit zal kiezen en de rest terug zal zenden — ja, dikwijls 
wordt, met het oog hierop, de geheele geschenkenkeur zonder voorafgaande betaling uit den winkel 
geleend. In onze koloniën echter palmt de Nederlander, econoom in alles als hij is, liefst de 
geheele bezending in. En de Chinees, die zulks bĳ ondervinding weet, richt zich naar dezen 
karaktertrek van den overheerscher, en misbruikt dien desverkiezeud om zijn gunst of die zijner echt- 
genoote te winuen. Hij die werkelijk rijn onafhaukelijkheid en onbaatzuchtigheid buiten verdenking 
houden, en toch dz Chineesche adat (hoe dikwijls wordt niet met dit woord geschermd!) wil ontzien, 
kieze dus, en wel bij voorkeur het pakje suiker in rood papier gewikkeld of van een rood papiertje 
voorzien, dat ter toeweusching van de zoetheid des levens (verg. bladz. 10.) in den regel onder de 
geschenken prijkt. 
Blijkens onzen tekst, bepaalt zich het onverbasterde volksgebruik in het vaderland der 
Java-Chineezen op Oudejaarsdag tot wederzijdsche toezending van koeken, taarten en spijzen van 
allerlei aard, die in het huisgezin zelf zijn toebereid. Daargelaten nu wat er sommige Mandarijnen — 
doen, die ook al voor een zeer groot deel niet afkeerig van omkooperij en winsten en geschenken 
zijn, is dus het zenden en aannemen van dure artikelen, wijnen enz. zeer zeker on-Chineesch en 
niet veel meer dan een voorbedachtelijke verbastering der wezenlijke adat, die, zooals onze tekst 
doet zien, in haar zuiveren vorm slechts heilwensch beoogt. Dure oudejaarsgeschenken, zooals men 
ze in onze koloniën kent, zijn dan ook òf middelen tot gunstbejag van den kant der gevers, òf 
uitvloeisels van een door het aanhoudend misbruiken van een poëtisch volksgebruik ingeslopen 
geregeld stelsel van schatting, door de Europeanen stilzwijgend goedgekeurd en zelfs aangemoedigd. 
En wat de wederkeerigheid betreft: om dit onderdeel der Chineesche adat bekommert de 
Nederlander in Indië zich geen zier. Welke rara avis immers brengt den Chinees een beleefdheids- 
gescheuk op zijn Oudejaarsdag terug? Het is misschien waar, dat onze adat dit niet vordert» 
maar eischt zij dan wel dat maar alles aangenomen wordt wat de Vreemde Oosterling ons zendt? 
En zal de Chinees op Oudejaarsdag aan iets anders denken dan aan Hollandsche hebzucht en 
inhaligheid? Kwamen er bij hem geen nevenbedoelingen in het spel, ongetwijfeld zou hij dat 
schatting opbrengen reeds voor goed hebben laten varen; en het voortbestaan er van in Indië 
levert dus, duukt ons, stilzwijgend het bewijs, dat gunstbejag of andere bijoogmerken, zij het dan 
ook voor de toekomst, er aankleven van den kant des gevers. 

