pr 
— 465 — 
Oudejaarsdag is voor menigen Chinees de aangewezen dag om wel te doen. 
Men ziet dan vele gegoede burgers met een of meer strengen koperen muntstuk- 
ken op den schouder, of een bediende die ze draagt, achter zich, langs de 
huizen rondloopen, om, zoo zij soms hier of daar gehuil van vrouwen moch- 
ten vernemen, den nood te lenigen of hardvochtige schuldeischers tevreden te stellen 
De handelaars betalen hunnen bedienden ais nieuwjaarsgift een maand traktement, 
of minder, al naar gelang van gedrag en bekwaamheid; hoofden van huisgezinnen 
geven het een of ander aan de kinderen, en ook de vrouwelijke bedienden en sla- 
vinnen krijgen wat; doch sommigen wachten nog met het uitkeeren van fooien en 
geschenken totdat de nacht verstreken en Nieuwjaarsdag aangebroken is (verg. bladz. 2). 
Zooals reeds in de verhandeling over den l6den der twaalfde maand gezegd 
werd, behooren alle schulden vereffend te worden vóór de verwisseling des jaars. Het 
kan dus niemand verwonderen, dat vooral op Oudejaarsdag vele schuldeischers met re- 
keningen en quitanties rondloopen, om toch maar vóor het nieuwe jaar aanbreekt zoo- 
veel mogelijk het hun toekomende te inrien. Én eveneens laat het zich denken, aat 
als vrij natuurlijk gevoig vele debiteuren den ganschen dag in de straten ronddolen; 
ja, sommigen die hunne verplichtingen niet kunnen nakomen zonder van hun laatsten 
cent afstand te doen, durven zelfs na het oudergaau der zon niet naar huis te gaan, 
maar lijden liever een nachtje koude en gebrek in de vpen lucht. Gelukkig echter, 
dat voer zulke arme drommels een t:evluchtsoord bestaat, waar zij buiten het bereik 
van hunne kwelduivels zijn. Het is het plein voor den tempel van den Stedegod, 
den beschermheilige van de plaats. Vanaf den 24sten ongeveer tot den laatsten van 
het jaar zijn alle komedietroepen van de stad zedelijk verplicht aldaar gratis of voor 
een kleine toelage, door de Mandarijnen uitgekeerd, beurtelings een voorstelling te 
geven tot verheerlijking van den god en om hem te danken voor de gunsten, die 
hij in het ten einde spoedend jaar heeft uitgekeerd; en wanneer zij spelen, dan kan 
geen schuldeischer zijn debiteur aanmanen tot betaling en geen rekening of quitantie 
laten zien, zonder zich het ernstig ongenoegen van de omstanders of wellicht een 
dracht slagen op den hals te halen. Geen maner waagt zich daarom licht in de na- 
bijheid van de #sdo-tsèe-Mì (°) of rkomedie om schulden te ontloopen’’, en zelfs met 
helpers en handlangers durft men het niet aan; want iedereen weet maar al te goed, 
dat het esprmt-de-corps der debiteuren groot genoeg is om elken schuldeischer, des 
noods met geweld, te dwingen den hazemarsch te blazen. Merkwaardig is het, dat 
lets dergelijks in het oude Griekenland bestond. Gedurende de negen dagen van het 
Novendiale sacrum, aan de viering der mysteriën van Eleusis gewijd, was het name- 
lijk aldaar verboden op iemand, wien ook, de hand te leggen, en hij die het waag- 
de alsdan een schuldenaar te vatten, kon volgens de voorschriften van de wet op vor- 
dering van dezen zelfs ter dood worden gebracht (%). Zóó ver is het in China wel is waar 
OE fä Bk 
(*) Dupuis, „Traité des Mystères”, III, Sect. IL 
