
— 415 — 
(bladz. 3) een en ander gezegd. Ook de namen van die merkwaardige bezwerings- 
middelen werden daar ter plaatse weergegeven; doch over hun oorsprong en ware reden 
van bestaan is tot nog toe niets te berde gebracht. Daar het echter het hoofddoel 
van dit werk is om zooveel mogelijk tot den oorsprong van zeden en gebruiken , hoe on- 
beteekenend zij ook op den eersten aanblik schijnen mogen, op te klimmen, laten wij 
hier een betoog over het ontstaan dier deuropschriften volgen, overtuigd daardoor te- 
gelijkertijd een nieuw bewijs te leveren voor de onvergankelijkheid en levenskracht der 
overoude gewoonten, die tot op den huidigen dag in het Rjk van het Midden bloeien. 
Chineesche schrijvers zullen ook in dit gedeelte van ons werk onze voornaamste weg- 
wijzers en gidsen zijn. 
„Volgens de „Boeken van Keizer Hwang Ti” (%°) leefden er in de allerhoogste 
„oudheid twee broeders, Thoe Ju (°°) en Joeh Loei (5%). Zij waren van nature be- 
„giftigd met de macht om spoken te bedwingen. Op den berg Toe-Soh (°% lieten 
„zij onder een perzikboom alle spoken voor zich komen, en die zonder deugde- 
„lijke reden den menschen roekeloos ongeluk en nadeel berokkenden werden door 
„hen gebonden met touwen van watergras (Phragmites?) en, dus weerloos gemaakt 
waan tijgers voorgeworpen als voedsel. Het is ter herinnering aan, en in navolging 
„van deze gebeurtenis van vroeger dagen, dat de districtsmagistralen steeds tegen en 
nop den laatsten van het jaar aan de deuren beeldjes van perzikhout plaatsen, touwen 
„van watergras ophangen en tijgers schilderen, met het doel om onheilen af te weren”. 
Tot zoo ver de „Navorscher der Zeden en Gewoonten” (**), een werk dat, 
zooals reeds op bladz. 181 werd gezegd, uit de tweede eeuw dateert. Doch de com- 
mentator van den Kalender van Kiug-Tsjhoe geeft van de legende een eenigszins andere 
lezing en zegt: 
„Op den Berg der Perzikstad (5%) is een groote perzikboom, welks kroon zich 
wover drieduizend mijlen buigt. Daarop zit een gouden haan, die kraait als het zon- 
„licht daagt. En er onder bevinden zich twee geesten, de een Joeh en de andere 
„loei geheeten, beide met touwen van watergras loerende op heillooze spoken. Als 
„zij die krijgen, dan vermoorden zij ze.” 
Hen derde redactie, aan den „Canon van Bergen en Zeeën” (*%) ontleend en 
COH mr 
gen) pes Bil, veel meer nog Sjun Thoe jp Ae geheeten. 
(°2) det En G>) PE WE, ook wel JE EN geschreven. 
(**) Hoofdst. VIIL (*)4)k # [, 
, 0! ui plan IK Een der oudste aardrijkskundige werken van China, van niet veel 
jonger datum wellicht dan de Sjoe-king, het canonieke boek, welks mededeelingen tot 23 eeuwen 
vóór onze jaartelling teruggaan. Hoewel, in tegenstelling met laatstgenoemd overblijfsel der grijze 
Oudheid met zeer veel fabelachtigs en onnatuurlijks doorweven, wordt het toch door de Chineesche 
letterkundigen hoog in eere gehouden, 
