— 480 — 
Nog blijft er één vraag te beantwoorden over: hoe komt het, dat de legende 
van Thoe Ju en Joeh Toei zoo bij voorkeur den perzik, en geen anderen boom, als 
gerichtsplaats voor geesten en demonen op doet treden? Ongetwijfeld putte zij de 
aanleiding hiertoe wit het feit, dat de perzik voor de oude Chineezen het zinnebeeld 
was van de zon en dus, als haar plaatsvervanger, de aangewezen verdrijver van spoken 
en demonen, die rondzwerven gedurende den nacht. 
Bij deze rol, die de Groote God des Dags tegenover de geesten der duisternis 
speelt, hehoeven wij niet stil te staan. Want is het niet bijna een natuurwet, dat 
de nacht inzonderheid het gemoed van den nog weinig ontwikkelden, kinderlijken 
mensch met bijgeloovigen angst voor allerlei geheimzinnige geluiden en onzichtbare 
wezens moet vervullen — een angst, die eerst verdwijnt wanneer het zonlicht daagt? 
En zal verwarring van oorzaak en gevolg, zoo algemeen onder bijna alle onbeschaafde 
volkeren, aldus niet het begrip levendig houden dat spoken, de kinderen van dien 
angst, zich terugtrekken voor het licht der zon? Volgens de Perzische mythologie 
kunnen dan ook de demonen slechts des middags overwonnen worden, aangezien zij 
zich dan ter rust begeven (°°). 
Rest dus slechts de rol van den perzikboom als zinnebeeld en plaatsvervanger 
van die eerste spookverdrijvende macht. Het „Boek der Ceremoniën’’ (7) zegt: „In 
de middelste maand van de lente begint de perzik te bloeien’. Inderdaad, in den 
loop der maand waarin de zon door het lentepunt gaat en, de dagen langer makende 
dan de nachten, den Geest des Lächts doet zegepralen, tooien de perzikboomen zich 
met hun jaarlijksch bloemenkleed. ‘Ten hoogste gevoelig voor de zonnewarmte, zetten 
de teedere bloesems spoedig vrucht of verkleumen en verwelken al naar mate de len- 
tezon ze met hare levenwekkende stralen koestert: bijgevolg hebben die aan den zuid- 
kant van den boom de meeste kans van leven, terwijl de van zonnewarmte verstoken 
noordzijde bijna geen bloemen voort zal brengen, maar slechts met bladeren bedekt 
zal zijn. De perzikboom is dus het krachtigst in het Zuiden, evenals de zon. Zijn 
bloesems herleven en leven onafscheidelijk met de levengevende stralen van de lente- 
zon: — hij is dus het aangewezen zinnebeeld van dezen God der Schepping en met 
hem de natuurlijke verdrijver van spoken en demonen. Een Chineesch schrijver, van 
deze verwantschap doordrongen, zegt dan ook: „De takken aan de zuidoost-zijde van 
„den perzikboom (d. w. z. die naar de hemelstreken van de rijzende en culmineerende 
„ion gekeerd en dus uit den aard der zaak het krachtigst zijn), welke een lengte van 
„twee voet acht duim hebben en zich neigen maar de zon, worden door de spoken 
„verafschuwd (71). 
(°°) De Gubernatis, „die Thiere in der indogermanischen Mythologie”; deel 1, hoofdst, I, 
$ 3, bladz. 85. 
(7°) Hoofdst. „Maandelijksche Voorschriften”. 
(7!) Zie de „Beschrijving der Ouderzoekingen naar het Vreemde’ B HM Ek ; ap. 
„Vermeerderde en verbeterde Schatkamer van allerhande Zaken”, loc. cit. 

