— 482 — 
van Thoe Ju en Joeh JLuoei een plaats in de mythologie van het oude China vond 
omdat hij de plaatsvervanger is van de spookverdrjvende zon, leveren de door ons 
aan den Kalender van King-Tsjhoe en het werk van Keizer Juen Ti ontleende lezingen 
der legende van het broederpaar, die er een haan in plaatsen, kraaiende als het zon- 
licht daagt. Want de haan is mede niet aileen een zinnebeeld van de zon, wier op- 
komst hij met luider stem begroet, maar zoodra zijn schril gekraai de stilte van den 
nacht verbreekt dan vlieden ook alle demonen , en trekken de geesten der duisternis zich 
haastig voor het naderend zonlicht terug. 
Dat de haan als spookverdrijver ook in Europa een artikel vormde in het credo 
van het volk, en zijn rol als zoodanig in Shakespeare's Hamlet in de duidelijkste 
bewoordingen staat geboekt, werd reeds op bladz. 181 aangestipt. Doch de groote 
tooneeldichter was lang de eerste niet, die dit staaltje van volksgeloof neerlegde in 
geschrifte : — ook de Christelijke dichter Prudentius, die meer dan duizend jaren vóór 
hem leefde, maakte reeds van den haan als spookverdrijver gewag (’®). Spenser’s 
woorden—- 
„The morning-cock crew loud, 
„And at the sound it shrunk in haste away, 
„And vanished from our sight” — 
schetsen echter niet uitsluitend het Westersche volksgeloof; want ook in China ver- 
vult de haan de rol van spookverdrijver, en daarom werd hij tegen Nieuwjaarsdag 
bevestigd aan de ingangen der huizen. Zoover wij hebben kunnen nagaan, is dit 
gebruik thans te Emoy zoogoed als in vergetelheid geraakt, maar in de zesde eeuw 
was het, blijkens den Kalender van King-Tsjhoe, in China nog in vollen bloei. Men 
leest namelijk in dit werk, „dat men (op Nieuwjaarsdag) geschilderde hanen boven 
„de deuren plaatste omdat de spoken daar bevreesd voor zijn”, of, zooals de com- 
mentator zegt: wpmen doodde hanen en bevestigde ze aan de deuren — een gebruik 
„om besmettelijke ziekten van het huis te weren.” 
De reden waarom nu juist op Nieuwjaarsdag deze bezweringsmethode in praktijk 
werd gebracht, beboeft men waarlijk niet ver te zoeken. De haan is immers het zin- 
nebeeld bij uitstek van den dageraad, en de lente is de morgen van het jaar 
en Nieuwjaarsdag de dageraad van dien morgen : zoogoed dus als aan het eerste glo- 
ren van den dag is hij aan deu eersten dag des jaars gewijd. De nieuwjaarsrol van den 
haan in het haishoudelijk leven van het volk is overigens op bladz. 180 en 181 van 
dit werk besproken, en ook is ter zelfder plaatse reeds gewag gemaakt van een merk- 
waardig gebruik, dat alweder door tusschenkomst van den Kalender van King-Tsjhoe 
ter kennisse van het nageslacht gekomen is, namelijk om een kippenei te verzwelgen 
op Nieuwjaarsdag. Voigens den commentator van dit werk werd dit gedaan vom 
pestdampen af te weren’, m. a. w. om onzichtbare, wezens die (zie bladz. 255) onheil, 
ziekte en sterfte onder de menschheid brengen, zich uit het lichaam te houden; en 
ee 
(?°) Brand, „Observations on popular Antiquities”, bladz. 322. 
k 

