
— 488 — 
inderdaad: evenals men, volgens denzelfden Kalender, in het oude landschap King- 
Tsjhoe op Nieuwjaarsdag ook perziksoep, d. í. het aftreksel van den spookverdrijven- . 
den zonneboom, gebruikte, evenzoo verzwolg men, om een volmaakt amaloge reden on- 
getwijfeld, op dien dag het barend beginsel, de quintessence van den spookverdrijvenden 
zonnevogel, met het doel nog buitendien zich met de zegenende en levengevende 
invloeden van het lentejaargetij te vereenzelvigen, van hetwelk de haan het zinnebeeld is. 
UI. Jouwen als spookverdrijvers. De touwen van watergras, waarmede, vol- 
gens de legende, Thoe Ju en Joeh Loei de spoken bonden alvorens hen den tijgers 
voor te werpen als voedsel, gaven ook eenmaal geboorte aan een bezweringsmiddel 
ter verdrijving van kwade geesten en demonen. Men leest namelijk in den #Navor- 
scher der Zeden en Gewoonten” (’°), „dat ter herinnering aan en in navolging van 
„die gebeurtenis van vroeger dagen de districtsmagistraten steeds tegen en op den 
„laatsten van het jaar aan de deuren beeldjes van perzikhout plaatsten, aldaar tou- 
„wen van watergras ophingen en tijgers schilderden, met het doel om onheilen af te 
 _pweren”. En ook de Kalender van King-Tsjhoe zegt: vmen plakt een geschilderden 
„haan boven de deur, hangt er touwen van watergras boven en plaatst bezwerings- 
„middelen van perzikhout aan de zijkanten; want de spoken schuwen dat”. 
Tegenwoordig echter nemen die touwen, voor zoover Emoy betreft, geen plaats 
‚meer in het kader van bezweringsmiddelen in; althans, het is ons niet mogen ge- 
_ lukken ze aldaar ooit aan de deuren te-zien. Maar geheel het tegendeel is waar ten 
aanzien van den tijger, den scherprechter der spoken, welke op den Berg der Per- 
zìkstad door het broederpaar ten doode werden gedoemd. 
IV. De tiger als spookverdrijver. Blijkens hetgeen de „#Navorscher der Ze- 
den en Gewoonten” in de aanhaling van zooeven zegt, deden reeds oudtijds af beeld- 
sels van tijgers aan de deuren dienst als spookverdrijvers : — ook heden ten dage nog 
ziet men ze allerwege in Chineesche steden aan vele tempels en aan de woningen der 
Mandarijnen prijken. 
Zij zijn aldaar òf in den vorm van twee steenen beelden links en rechts voor 
den hoofdingang geplaatst, òf, voor zoover magistraatsgebouwen betreft, op een wit- 
ten muur tegenover den hoofdingang of op de deuren zelf in bonte kleuren afgeschil- 
derd. Men heeft wel eens het vermoeden geopperd, dat zij zouden dienen om den 
Mandarijn, telkens bij het in-en uitgaan van zijn Jamun, het oog op die vraatzuch- 
tige monsters te doen slaan en dus onwillekeurig met afschuw voor knevelarij en 
wreedheid te vervullen (?%0);— doch welke overheidspersoon zal zoo dwaas wezen zijn 
eigen paleis voorbedachtelijk met. het zinnebeeld van vraatzucht te beschilderen en 
aldus tot mikpunt voor den bijtenden spot van het volk te maken? Veel aanneme- 
lijker is het zeker, dat de tijgers daar zijn afgebeeld ter afwering van kwaadwillige 
(29) Hoofdst. VIII 
(e°) „Notes and Queries on China and Japan”; IL, bladz. 55. 
32 
