— 498 — 

zou voeren, dat buiten het bestek van dit werk ligt. Wij mogen er ons dus slechts 
bij ophouden, voor zooverre zij den lezer een stap nader kunnen brengen tot den eer- 
sten oorsprong der jaarlijksche grafplechtigheden, welke op bladz. 186 en volg. be- 
schreven zijn en, naar onze overtuiging, oorspronkelijk geen ander doel hadden dan 
de ziel wederom in het stoffelijk overschot terug te brengen. 
Zoodra in China de laatste adem een lichaam heeft verlaten, beginnen de huis- 
genooten op weeklagenden toon te roepen tot den doode. De weduwe roept haar 
man, het kind om zijn vader, de vader tot zijn kind. Alles lost zich op in een 
soort van lijkgezang, dat op verschillende tijdstippen wordt herhaald «en in Emoy be- 
kend staat onder den naam van #sio-hóen (*) „het roepen van de ziel”. Edkins (?°) 
zegt daaromtrent: „The custom of calling to the soul, just after death, to come back, 
„mow prevalent among the people, is mentioned in very ancient books. It must have 
vexisted for more than 2000 years. The friends of the deceased go to the well, to 
„the roof of the house, to the north-west corner, with other parts of the dwelling, 
„and call to the spirit to return’. Oud nu is deze gewoonte inderdaad; want reeds 
in het „Boek der Ceremoniën’ wordt zij met vrij groote uitvoerigheid beschreven en 
als veen blijk van innige liefde’ (%) voor den doode met warmte aangeprezen (*). 
De wijze waarop, naar de beschrijving van die Zi-hi, de terugroeping van de 
ziel oudtijds in het werk ging, vindt men in alle kleuren door J. Mac Intyre in de 
„China Review” (5) geschetst. Ook deze schrijver maakt, en zeker zeer terecht, de 
opmerking, dat „in more superstitious days, and perhaps in its origùt, it was an at- 
„tempt to induce the spirit to return and revivify the body”. Onder de dynastie der 
Tsjow (1122—255 vóór Chr.) was het gebruik eveneens in vollen zwang; getuige het 
Boek der Ritualen van dat huis (°), waarin men leest dat de ambtenaar, belast met 
de zorg voor de ceremoniekleedij, „bij groote lijkplechtigheden de ceremoniekleederen 
aanbrengt voor de plechtigheid der terugroeping van de ziel van den doode” (7) en 
de ambtenaar, belast met de decoraties van de voertuigen, vbij aankomst op de graf- 
plaats tot den doode roept” (*). 
o A 28 
(2) „Religion in China”; hoofdst. XII. 
of À EE L E. 
(£) Hoofdst. jE IT, Zie Khang Hi’s Woordenboek, iz werdo ÁË. 
(5) Deel VII, bladz. 13 en volg. 
(s) Zie bladz. 169. 
(7) Hoofdst. „Ambtenaren van de Lente”, Fi Jk ; — — Biot, vle Tcheou-li®, IT, bz. 12, 
(5) Fsjow-li; cap. cit, ri EEA ; Biot, op. cit‚‚ bladz. 130. 
Men leest in de „Dictionnaire Infernale” van Collin de Planey, verbum noyés: 
„Voici une légende, qui a été racontée par le poète Oehlenschloeger. Ce n'est point une 
„légende, c'est une drame de la vie réelle. Un pauvre matelot a perdu un fils dans un naufrage, 
„et la douleur la rendu fou. Chaque jour il monte sur sa barque et s'en va en pleine mer; là il 


