
— 500 — 
om op aarde rond te zwerven (zie bladz. 327): een zeer geschikt tijdstip dus voor den 
Chinees, om hen te lokken naar de lijken! Dat graffeest van de zevende maand, 
hetwelk men het vkleine Gravenfeest’ zou kunnen noemen, staat dus ten nauwste 
met de Boeddhistische zielsmissen in verband, en kan derhalve eerst na de invoering 
van Sakyamoeni’s leer in het Chineesche Rijk in zwang zijn gekomen. 
Een natuurlijke vraag rijst nu op de lippen van den lezer: offeren de Chineezen 
ook op het graf in de eerste dagen na de begrafenis, d. w. z. wanneer zij het sterkst 
kunnen hopen op den terugkeer van de ziel? 
Het antwoord hierop luidt inderdaad bevestigend. Evenals zij dagelijks eet- 
waren plaatsen naast het lijk zoolang het nog boven aarde staat, evenzoc, en met 
geen ander doel, zetten zij spijzen op het graf, en wel voornamelijk onmiddellijk 
na het begraven. Dit geschiedt vervolgens wederom op den zevenden dag na het 
overlijden, en daarop nogmaals zesmaal telkens om de zeven dagen; en het is vooral 
op den allereersten offerdag, dat de ziel met veel ceremoniëel teruggeroepen wordt. 
Wij mogen ons hier echter niet met bijzonderheden inlaten, daar de Chineesche 
lijkplechtigheden niet in het kader van dit werk behooren. 
Zoo ligt dus de oorsprong van het Gravenfeest en van de daarmede gepaard gaan- 
de grafofferanden in het allereerste geloof aan de verrijzenis des lichaams, dat nood- 
zakelijk uit den natuurlijken ontwikkelingsgang der begrippen omtrent de ziel moest 
ontstaan. Geen wonder dan ook, dat het plaatsen van eetwaren op de graven zoo al- 
gemeen onder bijna alle volkeren van den aardbol is. Terecht zegt dan ook Spencer 
(1°): vso general is the placing of provisions in or upon the grave, that an enumera- 
„tion of the cases before me would be wearisome: a few must suffice. In Africa may 
„be ‘instanced the Sherbro people, who, Schön says, ware in the habit of carrying 
„rice and other eatables to the graves of their departed friends”; the Loango people, 
„who, Proyart says, deposit food at the tomb; the Inland Negroes, who, according 
„to Allen, put food and wine on the graves; and the sanguinary Dahomans, who, 
„according to Burton, place on the grave an iron asen, on which „water or blood, 
nas a drink for the deceased, is poured.” Turning to Asia, we find the practice 
vnamong the Hill-tribes of India. The Bhils cook rice and leave some where the body 
„was buried, and the rest at the „threshold of his late dwelling, as provision for the 
„spirit; and kindred customs are observed by Santals, Kookies, Karens. In America, 
„of the uncivilized races, may be named the Caribs, who put the corpse in a cavern 
„or sepulchre with water and eatables. But it was by the extinct civilized races that 
„this practice was most elaborated. The Chibchas, shutting up the dead in artificial 
vcaves, wrapped them in fine mantles and placed round them many maize cakes and 
pmueuras of chicha (a drink); and of the Peruvians, Tschudi tells us that win front 
wof the bodies they used to place two rows of pots filled with guiana, maize , potatoes, 
„dried lama-flesh etc., covered over with smaller pots. On both sides, in a semi- 
(29) Op. cit.; hoofdst. XII, $ 84 

