
— 519 — 
kwade geesten en de levenden op te treden (2%). In het laatste hoofdstuk van het 
derde deel der Jaarboeken van Tacitus wordt verhaald, dat Junia, de vrouw van 
Cassius en zuster van Brutus, in A. D. 22 met groote praal begraven werd. Het 
was in Rome de gewoonte om bij zulke gelegenheden de afbeeldsels der voorvaders 
voor den lijkstoet uit te dragen; doch, zegt de geschiedschrijver, Cassius en Brutus 
trokken dubbel de aandacht, omdat men hunne beelden niet zag. De Fransche dich- 
ter Chénier maakte hiervan gebruik in zijn treurspel „Tibère” en kleedde de gebeur- 
tenis in deze woorden in: „Brutus et Cassius brillaient par leur absence.” 
Nog in den nieuweren tijd was het maken van beelden voor de dooden zelfs 
in ons eigen werelddeel in zwang. In de „Chronicles” van Monstrelet (boek I) al- 
thans vindt men de begrafenis van Karel VI van Frankrijk aldus beschreven : — 
„Over the coffin was an image of the late king, bearing a rich crown of gold and 
„diamonds and holding two shields, one of gold, the other of silver; the hands had 
pwhite gloves on, and the fingers were adorned with very precious rings. This 
vimage was dressed with. cloth of gold” ete... „In this state was he solemnly 
„earried to the church of Notre Dame” (°). Spencer voegt hier nog aan toe: — 
„This usage was observed in the case of princes also. Speaking of the father of the 
„great Condé, Mme. de Motteville says — „The effigy of this prince was attended 
„for three days, as was customary: forty days having been the original time during 
„which food was supplied to such an effigy at the usual hours. Monstrelet describes 
„a like figure used at the burial of Henry V of England; and the effigies of many 
„Fnglish monarchs, thus honoured at their funerals, are still preserved in Westmin- 
„ster Abbey: the older having decayed into fragments.” (25) 
Zeer zeker was het denkbeeld dat de zielen aan een steun, een zetelplaats be- 
hoefte hebben, een voorname drijfveer voor de vervaardiging van beeltenissen te haren 
gerieve. Sprekende over de oude Bgyptenaren, zegt George Perrot (26): „Le pre- 
pmier, la plus naturel soutien de cette vie obscure et indéfinissable qui recommence 
„dans la tombe une fois qu'elle a recu son hôte êternel, c'est le corps. On n’éparg- 
„mait done rien pour en retarder autant que possible la dissolution... 1,’ embaume- 
„ment rend la mumie à peu près indestructible — cependant, malgré ce qu’avait fait, 
„pour assurer la conservation du corps, la plus pieuse et la plus subtile prévoyance, 
„il pouvait arriver que la haine ou plus souvent encore Kavidité déjouassent tous ces 

C°) Hellwald, „Natuurlijke Geschiedenis van den Mensch’; Nederlandsche vertaling , bladz. 96. 
(:*) Spencer, op. el loc. cit. 
| (*°) Levende personen namen zelfs wel de plaats van die beeltenissen in. Men leest in de 
„Dictionnaire Infernale® van Collin de Plancy, verbum Mort: — „On obser vait anciennement, en France, 
„une coutume singulière aux enterrements des nobles; on faisait coucher dans le lit de parade, qui 
wse portait aux enterrements, un homme armé de pied en cap pour représenter le défunct. On 
„trouva dans les comptes de la maison de Polignac: „Donné cinq sous à Blaise, pour avoir fait le 
xchevalier mort à la sépulture de Jean, fils de Randonnet-Armand, vicomte de Polignac”,” 
(29) „Revue des deux Mondes”; 1 Febr, 1881, bladz. 581 en volg. 
