bn a an HE 
— 520 — 
pcaleuls. Cette crainte, cette terreur suggéra l'idée de lui donner un soutien artifi- 
„ciel, la statue. L'art était assez avancé déjà non seulement pour reproduire le cos- 
„tume et | attitude ordinaire du défunet et pour en marquer le sexe et l’ âge, mais 
„même pour rendre le caractère individuel de ses traits et de sa pbysionomie; il pou- 
„vait aspirer au portrait. Ls’ emploi de 1 écriture permettait de graver sur la statue 
ple nom et les qualités de celui qui n° était plus (27); ces indications acheveraient 
„d'en faire l exacte représentation de la personne disparue. Ainsi déterminée par 
„\ inscription et par la ressemblance du visage, la statue servirait à perpétuer la vie 
„de ce fantôme, qui risquait toujours de se dissoudre et de s’ évaporer s’ il ne trou- 
„vait un appui matériel où s’attacher et se prendre” 
De houten bordjes, waarin de Chineezen de zielen hunner voorouders doen 
huizen en die in hun hedendaagsch voorkomen op bladz. 12—14 beschreven werden , 
bezitten dus een alleszins verklaarbare reden van bestaan. Wel is waar wordt het, 
naar het schijnt, niet rechtstreeks door de geschiedenis bewezen dat zij ontwikkelings- 
producten van werkelijke beelden zijn, doch de waarschijnlijkheid pleit er zóó sterk 
voor, dat historische gegevens veilig overbodig mogen heeten. Immers, moeielijk valt 
het aan te nemen dat de oude Chineezen een uitzondering op alle andere minder be- 
schaafde volkeren zouden hebben gemaakt door hunne dooden voor te stellen onder 
een vorm, die, wel verre van onmiddellijk voor de hand te liggen, integendeel vol 
strekt het menschelijk beeld niet wedergeeft, terwijl nog buitendien de ceremonie, op 
bladz. 12 van dit werk beschreven, bezwaarlijk te verklaren is, tenzij men voorop- 
stelt dat de zielbordjes oudtijds werkelijk een menschelijken vorm bezaten. En de 
legende, die de tegenwoordige Chineezen steeds te berde brengen wanneer men hun 
naar den oorsprong der tabletten vraagt, bewijst dat onze zienswijze ten slotte ook 
door de overlevering wordt gestaafd. Zij luidt ongeveer als volgt. 
Onder de dynastie der Han-Keizers (206 vóór tot 220 na Chr.) leefde er een 
zekere ‘Ling ban (28), een man, die door de Chineesche zedemeesters nog altijd den 
volke als een der vier en twintig toonbeelden van ouderliefde voor oogen wordt ge- 
steld. Zijn liefde voor zijne moeder bracht hem er toe om na haar dood haar beeld 
te maken, en dit gelijken eerbied te betuigen als hij tijdens zij nog leefde, jegens 
haar in acht genomen had. Op zekeren dag was hij afwezig en bevond zijn vrouw 
zich alleen te huis, toen zijn buurman binnentrad om iets te leen te vragen. Met 
behulp van de wichelblokken vroeg de vrouw toen het beeldje af, of het wel geraden 
zou wezen zijn verzoek in te willigen; doch zij ontving een ontkennend antwoord en 
de buurman kon met ledige handen henengaan. Alvorens te vertrekken, koelde deze 
echter zijn toorn aan het beeld door het eenige klappen toe te dienen. Toen nu 
Ting Lan te huis kwam, ontwaarde hij duidelijk een uitdrukking van ontevredenheid 
(27) Ook de tabletten hunner dooden beschrijven de Chineezen met den naam enz. van den 
overledene. Zie bladz. 13, 
(5 T Hi 

