
— H2l — 
op het gelaat zijner moeder. Hij onderzocht onmiddellijk wat er was geschied, ran- 
selde den dader duchtig af en werd op grond hiervan gevangen genomen; maar zie: 
daar begon het beeldje, tot ontzetting van de omstanders, opeens te weenen. Aldus 
geraakte het geval overal bekend; iedereen richtte tabletten voor de dooden op en 
Ting Lan ontving groote gunstbewijzen van den Staat. Volgens een andere lezing 
zou het zijn vrouw zelf zijn geweest, die het beeldje sloeg, en hij zich daarop dade- 
lijk van haar gescheiden hebben (°°). 
Het moge waar zijn dat tegenwoordig de Chineezen geen blijvende beelden 
meer voor de ontslapenen maken: tijdelijke gelijkenissen en geschilderde portretten 
echter worden in het Rijk der Bloemen bijna evenveel vervaardigd als er menschen 
de eeuwigheid binnengaan. Heeft iemand er het aardsche met het eeuwige verwisseld, 
dan worden in het sterfhuis dikwijls gedurende een reeks van dagen offerfeesten aan- 
gerecht ter verkwikking van zijne ziel. Dit staat bekend onder den naam van A/ia- 
hà (39): vhet op (touw) zetten (van werken) van ouderliefde”. Gedurende al dien 
tijd is het centrale hoofdvertrek van de woning met allerlei teekenen van rouw be- 
hangen en prijkt een papieren beeld van den doode, door een lijfwacht van poppen 
van hetzelfde materiaal omgeven, in een tabernakel, hetwelk achter een groote, onder 
spijzen zwoegende offertafel opgeslagen is. Dat beeld heet Móen-sien (**) of wziel- 
lichaam.” Het is veelal uitgedost in officiëel ambtskostuum, of, zoo het een vrou- 
welijke afgestorvene geldt, als de echtgenoote van een Mandarijn van hoogen rang. 
In de eerste plaats heeft het ten doel de rondzwervende ziel een rustplaats te verschaf- 
fen, vanwaar zij, telkens als het haar goeddunkt, uit kan gaan om van de offerspij- 
zen te eten en de papieren kleederen, huishoudelijke benoodigdheden enz. in ontvangst 
te nemen, die men voor haar verbrandt; doch buitendien is het bestemd om op het 
einde van den laatsten offerdag door tusschenkomst van het vuur met een menigte 
papieren offerartikelen en de genoemde lijfwacht naar de andere wereld gezonden te 
worden, ten einde ook daar nog den overledene tot lichaam te dienen. De rol van 
het wziel-lichaam’’ verschilt dus in geenen deele van die van het zielebord , behalve 
dat zij niet blijvend op aarde, maar ook nog in de andere wereld wordt gespeeld. 
En wat nu de geschilderde afbeeldsels van de dooden betreft: de zoogenaamde 
tat-sioe (°°), lett. vgroote lougaevitas”’ is een levensgroot portret, hetwelk den ont- 
slapene meestal in zittende houding voorstelt en in officiëele ambtskleedij, zelfs al 
heeft hij nooit een graad of waardigheid bezeten. Het wordt in den regel kort na 
het overlijden, doch ook wel bij voorbaat nog tijdens het leven gemaakt. Velen ver- 
„genoegen zich ook met een zoogenaamd staó-tug (3%) of vklein beeld”. Dit is een 
(**) Mayers, vReader’s Manual”; 670, Ook Doolittle, #Social Life of the Chinese”; 
hoofdst. VIII. 
(°°) 4 zi 
cn en Kk & 
(*°) zh 
