
— 549 — 
„two thousand- years he has reigned supreme, the undisputed teacher of this most 
„populous land.” 
De taak om de dooden tot goden te verheffen en den doodendienst te ontwik- 
kelen tot godendienst, was inzonderheid voor de Taoistische wijsbegeerte weggelegd. 
lk 
TAOISME. 
, Laotsze; zijn legendarische geboorte. Het „Boek van de Voortreffelijkheid der Natuur” 
en de grondbeginselen, daarin neergelegd. De zedeleer van Laotsze. De Taoïstische asceten 
en kluizenaars. Het zoeken naar het levenselixir en den steen der wijzen. De verblijfplaatsen 
van de Genü of Taoistische onsterfelijken, Het bovenaardsch paleis, door den Hemelgod be- 
woond. Koh Hoeng, de voornaamste kampioen in de school der alchemisten. 
Het Taoisme vereerde de dooden, schiep tallooze nieuwe goden en nam de bestaande 
godheden in zich op. Ontwikkeling van liturgie, ceremoniëel en offerande, ook door den in- 
vloed van het Boeddhisme. Het materialistisch karakter van het Taoisme, vooral sprekende 
uit zijn godendienst en zijne praktijken ter verdrijving van schadelijke invloeden en geesten. 
De hedendaagsche Taoistische priesters als bezweerders, toovenaars, ceremoniemeesters bij of- 
feranden en andere godsdienstplechtigheden. Hun levenswijze. De tegenwoordige Taoistische 
asceten. De Meester des Hemels, de hoofdpriester van de sekte. 
Redenen waarom het Confucianisme en het Taoisme steeds vreedzaam naast elkander 
bestonden en miet in botsing kwamen. Beide stelsels zijn evenzeer onderdeelen van den ofti- 
ciëelen staatsgodsdienst. 
De half-legendarische stichter van de sekte, Li Rh (*) zag, naar men wil, in 
de zevende eeuw vóór onze jaartelling in de tegenwoordige provincie Hoepeh het le- 
venslicht. Weinig deugdelijke berichten omtrent hem zijn tot de nakomelingschap 
gekomen, doch veel fabelachtigs wordt van zijne geboorte verhaald. Zoo zegt men, 
dat hij niet minder dan tachtig jaren in het moederlijf vertoefde en met wit haar en 
witte wenkbrauwen op de wereld kwam: een omstandigheid, waaraan hij de bijnamen 
Tao Tsze (°, rhet oude kind,” en Lao Kiun (%), „de oude vorst”, te danken had, 
waarmede hij gewoonlijk wordt aangeduid. Sommige schrijvers plaatsen zijne verschij- 
ning in de dertiende eeuw vóór onze jaartelling, stellen hem voor als eene incarnatie 
van de Poolster en beweren dat hij in het bezit van lichamelijke onsterfelijkheid 
was; doch al dergelijke bijzonderheden doen hier niets ter zake. Het zij genoeg ge- 
zegd dat hem algemeen het vaderschap van een werk, „het Boek van de Voortref- 
felijkheid der Natuur” Zao-teh-king (*) geheeten, toegeschreven wordt: een werk, 
waarin hij de grondslagen voor een stelsel van wijsbegeerte nederlegde, dat steeds op 

ONSEN TOE HOE MW MW. 
