— 552 — 
felijk en onvergankelijk is; en zoo riep de leer van Laotsze een klasse van kluizenaars — 
in het leven, die zich het eeuwig voortbestaan in dat hoofdbeginsel der Natuur tot 
einddoel stelden. De Groote Stichter zelf bracht, naar de legenden verhalen, zijn 
leven in eenzaamheid door. Tot Confucius, die hem kwam bezoeken, zou hij hebben 5 
gezegd: „De wijze is liefst onbekend, en wel verre van naar ambten te streven, 
„vermijdt hij die. Overtuigd dat een ieder op het einde van zijn levenspad slechts 
„die goede leerstellingen kan achterlaten, welke hij ten beste gaf voor die in staat _ 
vwaren ze tot zich te nemen en in practijk te brengen, opent hij zich maar niet 
„voor iedereen, dien hij ontmoet: hij houdt rekening met tijd en plaats. Is het 
„tijdstip gunstig, dan spreekt hij; is het ongunstig, dan zwijgt hij. Hij die een — 
„schat bezit verbergt dien met zorg, opdat men hem niet wegneme, en hij wacht 
„ich wel overal rond te strooien dat hij dien te zijner beschikking heeft. De wer- 
„kelijk deugdzame man praalt niet met zijn deugd; hij verkondigt niet aan de we- 
wreld dat hij een wijze is. Dit is alles wat ik te zeggen heb: haal er zooveel uit 
wals gij wilt” (1). 
Laotsze's voorbeeld vond oudtijds vele navolgers. Menigeen trok zich naar _ 
afgelegen plaatsen, vooral in bergkloven en spelonken, terug, en dus ontstond de 
klasse van de „Sijen"” 4jlj of „berg (ul) menschen Je Je ‚ omtrent wie op bladz. 
132 en volg. reeds het noodige werd gezegd. Hun ascetismus noemde men uit- 
smelten en voeden” (1!) en „de natuurlijke inborst voeden” ('?), met toespeling , zoo- 
als men ziet, op ’s menschen ingeboren neiging tot het goede (verg. noot 8). Doch 
bij het streven naar de onvergankelijkheid langs den weg, door den Grooten Stichter 
aangewezen; bleef het niet. Weldra zocht men haar in een geheel andere richting , 
en wel in de fabricatie van den steen der wijzen en het wonderbaar elixir, dat, zoo 
al niet voor eeuwig, dan toch voor zeer langen tijd het leven bestendigen zou. 
Bijna overal en in alles werd het elivir vitae gezocht. Men wilde het halen 
van de verre eilanden in den onbekenden oceaan en ondernam zelfs op Keizerlijk 
bevel in de tweede en derde eeuw vóór onze jaartelling een expeditie om die op te 
sporen (bladz. 132—8). Men doorsnuffelde de bergen en bosschen om het in boomen 
en planten te ontdekken, en meende het te vinden in den wilg (*), den perzik (*%), 
den kalmoes (*), den Cassia (16). Men dolf ten slotte ook de aardkorst op om het 
uit parel, jaspis of nephriet (7), doch vooral uit het zoogenaamde ztan” © 
„tan-sja” (*%) te bereiden: een rood mineraal, waarin, reeds volgens de alchemisten 
van de derde eeuw vóór onze jaartelling, behalve het vermogen om het leven te ver 
(!°) Williams, op. ef loc. cit. | 
Gd ER 3E hee 5 PE (**) De reden hiervan werd op bladz, 200 en volg. 
ontvouwd. 
(!*) Zie bladz, 341 (noot 70) en 481. 
(**) Zie bladz. 265 en volg. ('*) Zie bladz. 399. 
(17) Blad. 396. (©) JF or HF bh, 

