(bladz. 221, noot 67) en treden ook menigmaal als spookbezweerders bij het ziekbed 
op (%). Met alchemie houden zij zich, voor zoover bekend is,- niet meer bezig, 
doch zooveel te meer met een handel in -papieren amuletten en bezweringsmateriaal 
van allerlei aard; — geen wonder derhalve dat alles, wat aanspraak op beschaving en 
ontwikkeling maakt, met minachting op hen nederziet en velen hen zelfs beschouwen 
als een klasse van verworpelingen, steeds even gewillig om hun tooverkunsten te doen 
strekken ten nadeele van vijanden, dien men kwaad berokkenen wil (?%), als ten bate 
van de menschheid. 
Zij geven zich desniettemin ook af met bezigheden van edeler aard. Bij of- 
ferfeesten en missen, waardoor men zegen en voorspoed hoopt te verkrijgen, zijn zij 
het die de hoogere machten uitnoodigen tot den disch (fsjhié!-síen, zie bladz. 38) 
en in het algemeen de voorgangers bij de plechtigheid zijn: een waardigheid, waarin 
wij hen in alle “kleur en staatsie op het feest van den 9den der eerste maand heb- 
ben zien optreden (bladz. 44 en volg.). Verder verleenen zij hunne onmisbare tus- 
schenkomst wanneer nieuwe afgodsbeelden van een ziel moeten voorzien worden (bladz. 
215 en volg), benevens bij de inwijding van nieuwe tempelgebouwen, als wanneer 
vele onzichtbare wezens tot rust en kalmte te brengen en vele goede invloeden aan 
de omstreken te verzekeren zijn (verg. bladz. 437). 
Dit alles geldt echter in hoofdzaak slechts voor een deel der Taoïstische pries- 
ters, en wel voor eene klasse, die wij niet aarzelen met den naam van wereldsche te 
bestempelen, in tegenstelling met eene ascetische klasse, die men de geestelsjke zou 
kunnen noemen en zoo aanstonds ter sprake komen zal. Die wereldsche priesters dan, 
de sai-hong (%), bewegen zich als gewone burgers in de maatschappij. Zij leven in 
huizen juist als die van ieder ander, dragen geen bijzondere kleeding, behalve wan- 
neer zij dienst doen, zijn in de verste verte geen asceten en laten zich, evenals ieder 
werkman, waarzegger of doetor, behoorlijk voor hunne diensten betalen. Zij zijn 
gehuwd en voeden hunne kinderen voor allerlei beroepen en ambachten op. Dikwijls 
echter kiezen de zoons de betrekking van den vader en ontstaat op deze wijze een 
klein priestergild, waarbij zich soms andere priesters van jongeren leeftijd of mindere 
bekwaamheid aansluiten en de oudste stilzwijgend hoofdman wordt, nochtans zonder 
dat zijn waardigheid zich door veel anders kenmerkt dan door het dubbele loon, dat 
hem na het verrichten van godsdienst-of bezweringsplechtigheden uitgekeerd wordt. 
Zulk een hoofdpriester zag de lezer met twee trawanten van minderen rang de Tao- 
istische mis opdragen, die in onze verhandeling over den 9den van de eerste maand 
beschreven werd. 
(?*) Men leze hierover bijv. Doolittle, „Social Life of the Chinese ;” hoofdst, V. 
(2*) Zoo werd op blads. 238 aangestipt, hoe zij de poppetantes bij het doodtooveren van 
pasgeboren kinderen behulpzaam zijn. Ook toont de legende van den schoonvader van Keh-Sìng- 
óng, die door tooverij den tempel van deze godheid trachtte te vernielen (zie bladz, 416 — 7), waar- 
toe het volk zijn Taoistische priesters al in staat acht, 
Ke Em ZA, 5 

