— 518 — 
en waterslangen: altegader dieren, die menig leek er mede losliet tot bevordering van 
zijne zaligheid, in ruil daarvoor de streelende zekerheid medenemende, dat zijn verdien- 
stelijke daad door geen op visch of vleesch belusten natuurgenoot zou worden te niet 
gedaan (29). 
Tot zoover de onthouding der Boeddhistische priesters van alles wat de ver- 
nietiging van leven veroorzaken of bevorderen kan. Thans een enkel woord over de 
gelofte van armoede, die mede bij hunne toelating tot de orde door hen wordt af- 
gelegd. : 
Geen ware losmaking van de wereld toch is mogelijk voor hem , die nog aan aardsche 
goederen hecht. De ware volgeling van Boeddha is dus BAiksjoe, d. i. bedelaar. Niets mag 
hij bezitten dan drie kleedingstukken , benevens een gordel, een scheermes, een bedelnap, 
een waterkan en een naald. Slechts van aalmoezen zal hij leven en goud en zilver 
zelfs niet aanraken; geen arbeid zal hij verrichten voor zijn dagelijksch brood, vooral 
ook om geen gevaar te loopen een ademend schepsel het leven te benemen. Zwijgend 
zal hij ontvangen, nooit klagen of vragen en geen enkel maal de oogen opslaan naar 
vrouwen , soldaten, ruiters of voertuigen. De BMiksjoe vbedelt” echter niet: hij toont 
slechts zijn aalmoezenbakje, om elken leek in de gelegenheid te stellen zich door 
weldadigheid verdienste te verwerven. De leer dat geven zaliger dan ontvangen is, 
die de priesters van de meeste godsdienstsekten zoo gaarne op de lippen dragen, heeft 
inderdaad nergens zulk een overdreven kracht en beteekenis bekomen als in de kerk 
van Boeddha. In het oog van den Boeddhist is het niet meer de leek, die de wel- 
daad bewijst, maar wel de priester, die hem de gelegenheid geeft om goed te doen: 
niet de bedelmonnik, die dankbaar wezen moet, wèl de burger, aan wien het staat 
hem te verzoeken zijne giften aan te nemen. Daarom is het voor den BAiksjoe ook 
een heilige plicht om geen enkele deur voorbij te gaan. Slechts woningen van we- 
duwen en ongetrouwde vrouwen, van koningen en grooten, van ongeloovigen en twij- 
(*°) Zouden de zoogenaamde heilige vischvijvers van Java wellicht tweelingbroeders van die 
pâng-sing ti van het Chineesch Boeddhisme zijn en dus in het Hindoe-tijdperk hun oorsprong vin= 
den? Ook zij zijn klaarblijkelijk voor het meerendeel door menschenhanden aangelegd; zij ook wor- 
den door de omwonende bevolking krachtig in bescherming genomen en hoog in eere gehouden ; 
hun inhoud eindelijk willen de dessalieden evenmin, dat onder eenig voorwendsel hoegenaamd ge- 
vangen en gegeten wordt. Misschien trokken zich ook daar ter plaatse eenmaal vrome volgelingen 
van Sakyamoeni in de eenzaamheid terug, om, wars van al het wereldsche gewoel, zich tot het 
Boeddhaschap op te werken; wellicht bereidden zich daar sangtâpâ’s voor tot de intrede in de 
wereld van het Niet, waar vorm meer is noch stof, noch bevrediging van bewuste zinnelijkheid be- 
staat. Deze veronderstelling wordt niet weinig bevestigd door den waringin, die zoo dikwerf in 
de nabijheid van vijvers van dien aard zijn reuzekruin hemelwaarts verheft. Want waar zich Boed- 
dhisten nederzetten, daar planten zij ook dien voor hen zoo heiligen boom als zinnebeeld der ver- 
breiding en onverdelgbaarheid van hunne leer en kerk: men vergelijke slechts hetgeen in noot 71 
op bladz. 203 werd aangevoerd. Wie weet derhalve of nauwkeurige navorschingeu, in de nabijheid 
van die vijvers ingesteld, ook naar legenden en overleveringen, in den mond des volks bewaard, niet 
tot interessante onthullingen zullen leiden en veel licht op het Javaansch Boeddhisme zullen werpen, 
omtrent welks rol in ver vervlogen eeuwen nog zoo weinig met zekerheid te zeggen valt, 

