— 580 — 
enkele lange rij langs de huizen en winkels en stellen dus, zooals het heet, elken 
leek in de gelegenheid werken van barmhartigheid te doen. Nu en dan prevelen zij 
gezamenlijk een gebed of formulier, of herhalen eenige honderden malen achtereen 
Boeddha's of Amitabha’s (32) eeuwig heiligen naam. Van alle kanten stroomen hun 
in den vorm van rijst, olie, geld en andere benoodigdheden de gaven der vrome lee- 
ken toe, zoodat de stoet dikwijls gevolgd wordt door een langen trein van koelies, 
zwoegende onder hunne vrachten (%%). 
Ook Boeddhistische nonnen, op den eersten oogopslag moeielijk van monniken 
te onderscheiden, zwerven hier en daar in China's steden met het bedelmapje rond. 
Zij wonen eveneens in kloostergebouwen bijeen, zijn in hoofdzaak aan dezelfde regelen 
en wetten onderworpen als hare geestverwanten van de mannelijke kunne en zullen, 
evenals deze, ten laatste opgaan in het Niet. Om bedelende nonnen te zien, moet 
men zich echter naar straten en wijken begeven, in de nabijheid van hunne kloosters 
gelegen, daar de natuurlijke zwakheid harer sekse haar veelal het ondernemen van 
verre zwerftochten belet. 
De Boeddhistische kloosterlingen vereenigen in zich het ambt van monnik en 
priester tegelijk. Doch slechts buiten de muren van hunne stichting treden zij in 
laatstgenoemde waardigheid, dat is als voorgangers bij sommige godsdienst plechtigheden 
van het volk op. Im hun gewone leven dragen zij veelal een aschgrauwe pij; bij het 
verrichten van ceremoniëel een lang opperkleed van geel linnen of katoen. Schedel 
en aangezicht laten zij zich voortdurend scheren, want volgens de orthodoxe leer zijn 
baard en haren niets dan onreine uitgroeiselen van de huid. Vandaar dat zij steeds 
een opvallend uiterlijk bezitten en reeds bij den eersten oogopslag, zelfs door den 
oningewijden vreemdeling, dadelijk te herkennen zijn. 
Het meeste huishoudelijk kloosterwerk wordt door de broeders zelf of door hun- 
ne leerlingen en novicen verricht. Somtijds ook ziet men hen in de tuinen of op de 
velden, die tot de stichting behooren, eigenhandig aan het werk. Het grootste gedeelte 
van hun tijd brengen zij echter (zoo heet het althans) met beschouwingen en over- 
peinzingen (Dhyana) over de hoogere toestanden of werelden door, die op bladz. 5 
zijn opgenoemd; want alleen daardoor is het mogelijk den geest los te maken van 
alle aardsche stof en zich ten slotte op te voeren tot de hoogste volmaking in Nir- 
vana. Ook verspillen zij dagelijks den noodigen tijd aan gemeenschappelijke gods- 
dienstoeteningen, die op gezette uren in den kloostertempel gehouden worden. 
In December 1877 het vermaarde klooster vder Bobbelende Fontein” bezoe- 
kende, hetwelk in de nabijheid van Foeh-Tsjowfoe gelegen is (verg. bladz. 143 noot 1), 
was de schrijver persoonlijk van zulk een godsdienstoefening getuige. Hoewel vol- 
(°°) Amitabha is de vorst van het Westelijk Paradijs. Zie bladz. 154, voetnoot, alsmede 
beneden bij noot 34. 
(**) Doolittle, „Social Life of the Chinese”; hoofdst. IX. 

