
— 581 — 
gens de reglementen van de stichting al de tweehonderd monniken, die het ge- 
bouw bewoonden, gehouden waren er deel aan te nemen, bleken ook hier „des ac- 
commodements avec le ciel” te bestaan; want meer dan een keukenbroeder bleef bij 
zijn fornuis, meer dan een deurbewaarder op zijn post, meer dan een veeverzorger bij 
de kudde. Ook de lachlustige, wel doorvoede monnik, die, speciaal met de ontvangst 
van overzeesche gasten belast, ons den ganschen dag reeds had rondgeleid en de merk- 
waardigheden van het klooster had getoond, bekommerde zich niet om het biduur:; 
hij hield zich trouw aan onze zijde, ten einde ons allerlei inlichtingen omtrent het- 
geen onder ons oog werd afgespeeld ten beste te geven. 
Men stelle zich een ruime, door een schemerachtig licht beschenen zaal voor, 
rijk geverfd en verguld en indrukwekkend door drie reusachtige beelden, nevens el- 
kander in een tabernakel opgesteld. Deze vertegenwoordigden de drie personen der 
Boeddhistische Drieëenheid (zie bladz. 245), ootmoedig neergezeten als in diep gepeins, 
met de beenen onder zich gekruist. Men stelle zich verder voor hoe die zaal was ge- 
vuld met ruim een honderdtal priesters, met glad ‘geschoren, ongedekte hoofden en in 
een eenvoudig geel opperkleed gedost; hoe zij, zij aan zij in lange rijen voor de beel- 
den geschaard, met neergeslagen oogen en de handen met de vingers omhoog op de 
borst gevouwen, binnensmonds een gemeenschappelijk gebed opzegden; eindelijk hoe 
dit gebede met trapsgewijze klimmingen en dalingen van stem en met groote snelheid 
afgepreveld werd. Het was een Sanskrit formulier, waarvan op de gebruikelijke wijze 
elke lettergreep door een ongeveer gelijkluidend Chineesch schriftteeken was vervan- 
gen, doch dat, vermits in transcripties van dien aard de Chineesche letterteekens met 
de beteekenis van het oorspronkelijke wedergeven, noch voor de priesters, noch voor 
den leek begrijpelijk of verstaanbaar was. Hlke uitgesproken lettergreep ging van 
een tikje op een schelklinkende metalen cimbaal en op een ronden klopper van hout 
(khók, zie bladz. 48) vergezeld, zoodat de maat verwonderlijk goed bewaard bleef. 
Geen blaas- of strijkinstrument deed zich overigens hooren. 
Eentonig was het geprevel, en uiterst gelijkmatig elke verheffing of daling in 
de zangerige stemmen van de verzamelde priesters. Zij waren in de meest volkomen 
beteekenis van het woord als één man verzonken in het gebed. Ben enkele, doch 
ook een enkele maar, deed zijn sttm een octaaf ongeveer boven die der anderen hoo- 
ren, doch niet met vuur, luidkeels of schelklinkend, maar zacht, ingetogen en har- 
munisch. Voorwaar, kunstmatige opwinding door gebed, aan zoovele sekten eigen, 
moet men niet in een Chineesch-Boeddhistisch klooster zoeken! Nu en dan ging het 
geprevel over in gezang. Zonder dat er in de houding der monniken verandering 
kwam, weergalmden dan diepe, statige tonen door den tempel en maakten zelfs op 
den ongeloovigen toeschouwer onwillekeurig indruk. Geen beweging van armen, hoof- 
den of oogen; slechts de lippen der monniken ondergingen een bijna onmerkbare tril- 
ling, en het was alsof, in plaats van levende wezens, sprekende standbeelden voor 
het tabernakel van de heiligen der heiligen stonden geschaard. De staande houding 
werd nu en dan afgewisseld door knielen. Als Één man zonken dan de biddenden op 
