— 582 — 
kussens van matwerk neder om na eenige oogenblikken weder even gelijkmatig op te 
staan, als waren zij automaten, door een en hetzelfde werktuig in beweging gebracht. 
Em dat alles zonder dat eenig teeken van waarschuwing gegeven of het geringste com- 
mando-woord vernomen werd. Op een gegeven oogenblik stelden zij zich allen in 
beweging. Zonder in de eerbiedvolle houding hunner armen en oogen verandering 
te brengen, trokken zij, door den ecimbaaldrager voorafgegaan, in een enkele 
lange rij tusschen de matten en zitplaatsen door en -deden hunne formulierge- 
beden en gezangen in een eenstemmig gemompel. van o-bi-to, o-bi-to, o-bi-to over- 
gaan. Deze heilige naam van den grooten Boeddha Amitabha, den vorst van 
het Westersche Paradijs (4), brengt groote voordeelen over het hoofd van dege- 
nen, die hem op de lippen voeren. Hem duizend of vijfduizend malen met groote 
devotie uit te spreken is voldoende om elke kwellende gedachte, elken strijd inwen- 
dig en alle vrees uitwendig te verdrijven. En een verder dienen van de godheid, die 
hem draagt, verlost den mensch uit de rustelooze warlkolken van de groote zee der 
transmigratie van het bestaan (Sausara, zie blads. 153 en 325) en voert hem naar 
dat land van eeuwige rust en eindeloozen vrede in den Westelijken Hemel, waar geen 
gevaar meer is van te worden herboren in deze wereld van ellende, die de kwellingen- 
des doods te verduren geeft (25). 
Ten einde met zekerheid te weten hoeveel malen zij den heiligen naam wel 
hadden uitgesproken en op hoeveel belooning zij dus staat zouden kunnen maken, 
hielden de priesters elk een scapulier in de hand en telden met zorg daarvan de ko- 
ralen af. Stem en houding bleven steeds even ernstig en eerbiedig. Nu en dan werd 
met grootere snelheid en met meer verheffing van stem gepreveld; dan wederom werd 
de maat vertraagd en ging het gemompel allengskens over in een dieperen toon, al 
naar gelang de cimbaal met meer of minder vlugheid werd geslagen. Somwijlen trad 
een der biddenden buiten het gelid om voor de beelden der Drie&enheid een knieval 
te doen. 
Tot zoover het monnikenleven der Boeddhistische priesters. Thans iets over 
hunne funetiën buiten de kloosters. 
Aldaar zijn zij, behalve bedelaars, in de eerste plaats priesters van den voor- 
ouderlijken eeredienst. De ceremoniën, door hen na sterfgevallen verricht, kunnen: 
hier echter niet behandeld worden, ‘omdat zij te huis behooren op het terrein der 
lijkplechtigheden , hetwelk, bij nauwgezette bearbeiding, stof genoeg voor een boek- 
deel zoo groot als het onderhavige leveren zou. Slechts zij gewezen op de requiem- 
plechtigheden der zevende maand, die, daar zij geregelde jaarlijksche feestdagen vor- 
men, met eenige uitvoerigheid op blads. 320 en volg. beschreven zijn. 
Voor het overige drijven de Boeddhistische priesters, evenals hunne collega’s 

(s*) Zie bladz, 154, 
(*°) Zie per En HE BE ‚ „Notes and Queries on China and Japan” ; 11, bladz. 36, 




















