
— 583 — 
van de sekte der Taoisten, handel in wierook, offerpapier en amuletten. Zij doen 
ook dienst als regenmakers (zie blad. 53 en 299) en kinderdoopers (blads. 247), en 
brengen door dit alles geen onbelangrijke sommen in de kloosterkas. Doch in den 
regel zijn hunne bijverdiensten verre van voldoende voor hun gemeenschappelijk on- 
derhoud, en treurig zou het er dan ook met vele kloosters uitzien en vrij wat min- 
der zouden er in het Chineesche Rijk bestaan, indien niet steeds tal van lieden, met 
hart en ziel aan den eeredienst der vaderen gehecht, hunne bezittingen hadden ver- 
maakt aan priesters, voor wie bevrijding der zielen uit de ellenden der transmigratie 
een der hoofdbezigheden is (vergel. blads. 566). 
Al zijn nu echter de Boeddhistische monniken voorgangers bij den heiligen 
dienst der vaderen, daarom volgt nog niet dat zij hoog bij de natie aangeschreven staan. 
Want het volk, wars van alle wereldverzaking, ziet, zooals op blads. 562 en volg. is 
gezegd, in hun ascetismus en coelibaat schromelijke ondeugden in stede van verdien- 
sten; en geen wonder derhalve, dat hetgeen het voor hen koestert niet veel anders 
dan volslagen minachting is. Daar nu niemand in het Rijk zich om dogmatiek 
bekommert, en geen priester er dus in staat is om, met het dogma in de hand, 
pressie op den nuchteren gedachtengang des volks uit te oefenen of zich als ora- 
kel te doen gelden, aan wiens beginselen, woorden of daden men niet twijfelen 
kan of twijfelen mag — daarom wordt die minachting door geen geestelijk over- 
wicht van degenen, die zij treft, getemperd, maar woekert vrij en onbelemmerd voort. 
Wel verre dus van voor een ras van hoogere wezens te worden aangezien, zooals de 
Brahmanen in Hindostan en de priesters in de Katholieke landen, zijn in China de 
Boeddhistische asceten in het oog van iedereen nict meer dan gewone menschen, die 
volstrekt niet boven wet of samenleving staan. Geen zweem van eerbied is te be- 
speuren wanneer een priester door de straten gaat, en menig straatjongen ontziet zich 
zelfs niet hem in het voorbijgaan het scheldwoord #402t-lóe (3%) vkale ezel” als toe- 
speling op zijn geschoren schedel naar het hoofd te werpen. Het sarcastisch volksge- 
zegde sáan tóng-sing, poes hE-sioë’ (37), d. ì. wstudentje mager, maar priestertje 
vet’, is steeds op de lippen dergenen, die aan hunne minachting voor de bedelende 
en nietsdoende kloosterlingen lucht willen geven; doch uit niets duidelijker spreekt de 
volksgeest dan uit de tallooze populaire romans, waarin namelijk de priesters van 
Boeddha steeds mikpunten voor spot en scherts, ja zelfs de verpersoonlijkingen van on- 
deugd en misdaad zijn. En niet zonder reden; want de Chinees voelt als bij instinct, 
dat coelibaat tot niets dan ontucht leiden kan en losmaking van aardsehe banden niet 
van plosbandigheid”’ verschilt. 
Menigmaal zelfs slaat die algemeene minachting over tot daden van geweld. 
Dit moest in November 1881 het klooster „des Langen Levens’ te Canton, een der 
schoonste gebouwen van Zuidelijk China, in de volste werkelijkheid ondervinden. 
ce) FK EB. 
5 JE Ei ZE, He Ju 1E. 

4 
dé 

