— 584 — 
Lang hadden de monniken, die ten getale van honderd ongeveer de stichting bewoon- 
den, in een kwaden reuk gestaan en in onmin met de bevolking geleefd, omdat zij, 
zooals het heette, andere dan geestelijke gidsen voor vrouwen en kinderen waren; ja, 
zoo hoog was de spanning geloopen, dat de Mandarijnen, uit vrees voor botsing, zich 
genoodzaakt hadden gezien bij proclamatie alle godsdienstoefening van vrouwen in de 
kloosters te verbieden; doch deze maatregel belette de uitbarsting van de volkswoede 
niet. Toen namelijk op zekeren dag vele vrouwen den kloostertempel binnengingen 
en daar verscheidene uren achtereen vertoefden, liep de menigte te hoop en eischte 
onder een hagelbui van steenen hare uitlevering. Im stede echter van toe te geven, 
stelden de priesters zich te weer met messen en stokken, zoodat verscheidene perso- 
nen min of meer ernstige verwondingen bekwamen ;— geen wonder dat de woede der 
aanvallers er niet op bekoelde en hun aantal van oogenblik tot oogenblik grooter werd. 
Zij staken het gebouw in brand, sleepten al wat maar draagbaar was en niet door de 
vlammen werd bereikt bijeen, wierpen er de kleederen van de priesters bij en deden 
alles opgaan in vlammen en rook. De monniken vloden in alle richtingen uiteen, met 
uitzondering van twee hulpelooze grijsaards, die, meer dan negentig jaren oud en des- 
wege niet in staat te vluchten, in de vlammen omkwamen. 
Volgens het loopende verhaal bleven de plaatselijke autoriteiten, en dit mis- 
schien wel met voordacht, lijdelijke toeschouwers en deden niets van belang om den 
oploop te bedwingen. Wel echter namen zij, toen het kalf verdronken was, maatregelen 
tegen de hoofdaanleggers, lieten ongeveer een maand na het gebeurde twee belhamels 
onthoofden en veroordeelden drie andere met twee der priesters tot een jaar gevan- 
genisstraf met het schandbord om den hals. Dat godsdienstige onverdraagzaam- 
heid (in China trouwens een onbekend iets) totaal vreemd was aan de zaak, bleek 
uit het feit dat de zaal, waarin de beelden der Drieëenheid waren opgesteld, 
alsmede het aangrenzende vermaarde klooster der vijfhonderd godheden onaangeroerd 
bleven (%%). 
Ten slotte nog een enkel voorbeeld uit vele om te toonen, dat met hun 
kloosterleven ook het godsdienstig ceremoniëel der Boeddhistische priesters niet hoog 
bij het volk in eere staat. Wanneer zij rondgaan om te doopen (wij hebben deze 
plechtigheid reeds op blads 247 beschreven), doen zij het kastje met het Boeddha- 
beeldje somwijlen voor zich uit dragen door eenige jongens, die te Emoy den naam 
dragen van phdng thaï-tsóe ting éw (3°), d i. „dragers van het paviljoen van den 
Grooten Meester”. Deze uitdrukking nu gaat daar ter plaatse voor een der meest ge- 
hate scheldwoorden door, die men een opgeschoten knaap naar het hoofd kan werpen: 
wel een bewijs dus, hoe treurig het er met den eerbied voor den Boeddhistischen 
doop is gesteld. 

(22) rCelestial Empire”; 29 November 1881. 
cn Kk E EE MI 

