75 



Den landsheer trof hij aan, bezig zich de kinhaartjes met een afgestompte koe- 

 rt jang te verwijderen; een blik ter zijde werpend, werd deze den eerbieding ge- 

 zeten oude gewaar. 



„Van waar zijt gij afkomstig?" vroeg Gadjah Waringin,den grijsaard toesprekend. 



„Ik ben van gindsch uit een afgelegen dorp, heer", aldus de oude. 



„Wat verlangt ge, dat ge tot mij gekomen zijt?" 



„Ik wensch slechts u te dienen." 



„Best oudje", zeide Gadjah Waringin, „je kunt in dienst treden, doch als gras- 

 scheerder." 



„Zooals u belieft", hernam de oude. 



Daarop ging hij, een kapmes in de hand dragend, naar den tuin. 



In dezen hakte hij wel den aanplant om maar het gras liet hij staan. 



Toen daarop de eigenaar van den tuin het werk kwam inspecteeren, berispte 

 hij den grijsaard: „hoe nu, oude, het gras heb je niet kort geslagen maar welde 

 planten omgehakt." 



„Ja, ja, wees maar boos, ik ben toch al een oude vent, suf en op," antwoordde 

 de grijsaard. 



„Schei maar uit oude, je blijft niet langer grasscheerder, je moet van werk veranderen." 



„Wat moet ik dan voor andere bezigheid doen?" 



„Je zult grassnijder voor de paarden worden." 



Thans nam de grijsaard de grashangers over den schouder en stak zich een 

 grasmes in den gordel. Den eersten en den tweeden dag sneed hij behoorlijk en 

 oplettend gras voor het paard; den derden veegde hij den stal aan. 



Nadat hij de uitwerpselen van het paard verwijderd had, bond hij zijn grasmes 

 aan een bamboesliet, omdat hij het teellied van het paard voortdurend zag op- en 

 nederwippen en sneed dit met zijn arit af, zoodat het dier verbloedde. 



Ontsteld grauwde de eigenaar, die was komen kijken op het te keer gaan van 

 zijn paard in den stal, toen hij den afgehouwen penis zag en bemerkte dat het 

 beest dood was; ..hoe komt mijn paard dood, wat heb je er mede uitgevoerd, oude?" 



„Ach heer", gaf de grijsaard voor, „terwijl ik bezig was den stal schoon te 

 maken, had ik mijn mes in den gordel en waar de penis van het paard stijf stond, 

 werd deze bij toeval door mij afgekapt." 



Ontstemd, zeide de koning: „oude, je bent een weergalooze deugniet, al je werk 

 is even slecht, 't is welletjes en nu snijdt je geen gras meer, doch wordt je water- 

 drager tot halen van mijn badwater." 



„'t Zij zoo", antwoordde de grijsaard. 



Hij schouderde de waterbamboe's; een, twee dagen ging 't goed, maar den der- 

 den ging hij naar een suikerpalm, scheurde de aan den voet liggende vruchten open en 

 deed deze in de kokers. Dan ging hij water halen en vermengde dit met die vruchten. 



Toen dit daarop door den vorst tot wasschen gebezigd werd, verging hij 

 van jeukte na zijn bad. 



Den grijsaard beknorrend, zeide hij : „waarom, oude, heb je water gehaald, 

 dat zulk een jeukte verwekt?" 



