77 



„Met uw verlof, heer, 't is bergwater, waarin eenden baadden." 



„Genoeg, oude, je haalt geen water meer, ik ben 't beu ; gindsch ga je maar 

 op het huis en de prinses passen," gelastte de koning. 



„Zooals u beveelt, heer." 



„De grijsaard begaf zich naar de woning en legde zich met opgetrokken knieën 

 in den oven, waardoor de vuring werd vernield. Dan trad hij het huis binnen, 

 vond daar het gereede rijstmaal van den koning en at dit tot den laatsten korrel 

 op. En daarop het sirihstel aantreffend, begon hij te pruimen en spuwde links en 

 rechts door 't huis. Vervolgens vlijde hij zich op de sponde, bevuilde den matras 

 met zijn uitwerpselen, waarna hij de kussens uitplukte en de kapok door het huis 

 strooide. Daarna keerde hij naar de keuken terug en rolde zich voor den haard 

 andermaal op als een miereneter. 



Op dat oogenblik keerde de huisvrouw van het weven terug. De woning bin- 

 nengetreden, vond zij het eten op, de sirihdoos leeg, den vloer bespuwd en de kapok 

 overal verspreid. 



Huilend liep zij tot haar broeder, hem verwijtend: „dat is toch te bar met 

 dien oude, je moest hem noodig in huis nemen; de ovengaten liggen uiteen, het 

 eten is op, de betel verbruikt en het heele huis is vol spuw en boomwol." 



„Foei zus", zeide de koning, „ik vertrouw je den oude toe, als middel tegen 

 de eenzaamheid was hij goed genoeg." 



Nji Atji Waringin werd nu door zijn slaapbezweering getroffen en dommelde 

 aanstonds in. 



Met dat de oude zag, dat zij ingeslapen was, sloeg hij een kuitenflikker, uit- 

 roepend: „lakadalah! hetgeen door mij verlangd werd, heb ik thans bemachtigd. 



Haar op den rug nemend, verliet hij het huis en op het stadsplein gekomen, 

 verwisselde hij weer van gestalte ; hij werd andermaal Rangga Wajang en keerde 

 vervolgens naar het eiland terug. 



Aangekomen, vroeg hem Koeda Pati Langen Sari, hem verwelkomend: „wel 

 Rangga Wajang, hoe staat het met het zaakje van die juffer, heb je haar meege- 

 bracht of niet?" 



„Gelijk door u bevolen werd, heer", antwoordde Rangga Wajang, „ik bracht 

 er mede en bied u hierbij het vrouwtje nederig aan." 



„Best", sprak weer Koeda Pati Langen Sari, „doch nu ik het meisje ontvangen 

 heb, hoe zult gij thans den broer verstrikken?" 



„Ja, wat haar broeder betreft", hervatte Rangga Wajang, „die staat op 

 't oogenblik aan zijn grenzen met tal van zijn krijgers en ponggawcCs; ik zal 

 echter daarheen gaan en trachten hem te bedotten." 



„Braaf zoo", besloot Koeda Pati Langen Sari. 



Rangga Wajang vertrok, doch op den weg geraakte hij in verlegenheid; 

 niets toch had hij om den vorst aan te bieden tot gelegenheidsgeschenk met het 

 verlies van zijn zuster. 



Evenwel, hij ontmoettee twee mannen bezig met een dam aan te leggen. Hij 

 riep hen aan, en vroeg: ..waar ben jullie mede bezig, makkers?" 



„Wij maken een waterkeering", antwoordde een hunner. 



