79 



„Dat treft", oomjes, „hernam Rangga Wajang, „help mij eerst even met een 

 palmkool te halen tot geschenk voor den koning, die, zegt men, zijn zuster verloor." 

 Het tweetal ging de palmiet halen en gaf deze aan Rangga Wajang. 



„Kom", zei hij verder, „help mij nu niet ten halve, doch draag de kool ook 

 voor mij." Daarop hingen de mannen deze aan een stok en droegen deze, Rangga 

 Wajang haakte zich daaraan vast als een kalong. 



Nu vertellen wij, dat koning Gadjah Waringin nog altijd zijn grenzen bewaakte 

 met al zijn gewapenden en aanvoerders. 



Verder deelen wij mede, dat Rangga Wajang met zijn palmiet tot troostgave 

 voor den koning, steeds in groot verdriet wegens het verdwijnen van zijn zuster, 

 bij de grens is aangekomen. 



Toen hij Rangga Wajang opmerkte, die de palmkool liet neerploffen, vroeg 

 de vorst hem: „wie is u, die een palmiet herwaarts brengt?" 



„Met uw verlof", antwoordde Rangga Wajang, „ik ben van ginder uit het dorp 

 Kaoeng ngaloeoek satangkal en mijn naam is Beunjing meulit. ( l ) Ik kom mijn 

 opwachting maken, omdat ik bij u in dienst wil treden, doch kan tot huldeblijk 

 niet anders geven dan een palmkool." 



„Wat kent gij?" vroeg Gadjah Waringin. 



„Alleen maar krissen naar de eigenschappen schatten ( 2 ), heer", gaf Beunjing 

 meulit te kennen. 



„Dat treft," hervatte Gadjah Waringin, „zoo u krissen beoordeelen kunt, ik 

 heb er vele." 



„Tot uw dienst", zeide Beunjing meulit. 



Hij begon thans de krissen te onderzoeken. 



Een twintigtal ongeveer had hij reeds behandeld, zonder een door hem begeerde 

 kris aan te treffen. Eindelijk vond hij er een en riep: „deze kris is een prachtstuk." 

 Het wapen toetsend, loerde hij links en rechts. 



„Zie toch niet zoo schichtig rond" zeide Gadjah Waringin. 



„Ik kijk volstrekt niet angstig om mij heen", zei Beunjing meulit. 



En terwijl hij maar al met die kris bezig was, sprak hij : 



„beoordeel 'm zus, eh" 

 „taxeer 'm zoo, ah" 

 „lahdalah;" 



en meteen ging hij er met het wapen van door. 



Alles zette hem achterna. 



Bij een te wieden sawah gekomen, hield de vervolgde Beunjing meulit op, ging 

 aan het onkruid uittrekken en bespatte zich van boven tot onder met slijk. 



Ingehaald door de vervolgens, riepen ze hem toe, „halo, kwam er soms iemand 

 met een kris derwaarts?" 



„Neen, niemand", antwoordde de wieder. 



(') Een slingerplantje, welks naam bij bezigt om zijn nietigheid te betuigen; ookcle naam 

 der kampneng doelt daarop. Het geheel is een woordspeling, die echter niet te verdietscben valt. 



( 2 ) Knebel. Tijdschr. v. Ind. T., L. en K, dl. 40, blz. 317 en van Hinloopen Labberton, 

 ibidem, dl. 41, blz. 191 en 590. 



