81 



„Maar", hernamen de achtervolgers, „hij gelijkt toch op u." Hij wendde 't hoofd af. 



„Wel neen, sedert van morgen vroeg ben ik hier reeds aan het wieden en 

 het afkappen der ringdijkjes." 



Met werd Rangga Wajang gewaar, dat een der vervolgers een tasch op zijde 

 had, dies ging hij glimlachend naar hem toe en zeide : „hebt ge wellicht sirih- 

 benoodigdheden in uw tasch, mijn mond is erg droog, want sinds van ochtend heb 

 ik nog niet gepruimd." 



„Met genoegen", sprak de vervolger, „er zijn vele reeds gereede pruimpjes in" 

 en meteen reikte hij hem de tasch over. 



„He, zei Rangga Wajang, „wat 'n mooie tasch, voor hoeveel heb je die gekocht?" 



„Drie gulden betaalde ik er voor." 



„Jammer, dat ze dit stukje te lang is. En hem stijf om het middel doende 

 (zeide hij); maar wat is die tasch zwaar, is er soms geld in?" 



„Zeker", aldus de eigenaar", zij bevat zes baroe.Q) 



Zonder verdere plichtplegingen, zette Rangga Wajang het bliksemsnel met de 

 tasch op een loopen. Hij was niet in te halen, daar hij zóó hard, nu rechts dan 

 links, rende. 



Thans verhalen wij, dat Rangga Wajang weer op het eiland terug is gekeerd, 

 zijn opwachting bij Koeda Pati Langen Sari maakte en dezen het wapen aanbood, 

 dat door hem voort werd in ontvangst genomen. 



Daarop vertrokken allen van het eiland. 



Vervolgens bereikten zij de grens van Koeta Waringin, en stootten op de wacht. 

 Onmiddellijk vielen zij deze aan, vochten er lustig op los en Koeda Pati Langen 

 Sari behaalde de overwinning, zoodat Gadjah Waringin zich aan hem overgaf 

 mitsgaders al zijn bezittingen, die door Koeda Pati Langen Sari werden geannexeerd. 



Rangga Wajang, wordt verder verteld, kreeg bevel naar Padjadjaran bericht 

 te gaan brengen, dat Njai Soemoer Bandoeng bereids aan de grens gekomen was 

 en verzocht door de Padjadjaran ingehaald te worden. 



Dies riep hij een rijknecht en beval: „breng een paard hier, jij, ik wil rijden." 



Het paard werd hem gebracht. 



„Zeg, kerel, jij klemt je aan den staart vast." 



Hij zelf sprong er op en weg rende de klepper zoo hard hij loopen kon, voort- 

 gezweept bij iederen stap. 



De volgeling gaf zijn ganschen maaginhoud over; trots zijn vermoeidheid mocht 

 hij niet achterblijven. 



Te Padjadjaran gekomen, steeg Rangga Wajang af, doch aan zijn moeden 

 maarschalk dacht hij uit eigen vermoeidheid niet. Een weinig uitgerust, beval hij 

 dezen gras te snijden. 



Dan begaf Rangga Wajang zich naar de ontvangzaal, deed daar weten, dat 

 hem gelast was de tijding te brengen, dat Koeda Pati Langen Sari en Njai Soe- 

 moer Bandoeng al aan de grens gekomen waren. „Dus zeg ik", sprak Rangga Wajang. 



(') Een waarde van vijftig centen. 



10*. 



