VOORWOORD. 



De lotgevallen van Tjioeng Wanara, vóór dat hij vorst van Padjadjaran werd, 

 leverden de stof tot een reeks van volksagen, nog immer zóó populair, dat iedere 

 Soendanees langere of kortere brokstukken daarvan kent. 



Het oerverhaal, waaraan de verschillende tjarita pantoen, dongeng-dongeng enz., 

 die thans nog de ronde doen, werden ontleend, is echter sedert lang verloren ge- 

 gaan en hetgeen men daaruit vertellen hoort, is verre van eensluidend, 't gewone 

 verschijnsel bij alle legenden, welke alleen mondeling mogen worden overgeleverd. 



Kompleet treft men het relaas maar zelden aan; niettemin wijst de algemeene 

 bekendheid met fragmenten daaruit onomstootelijk op de groote bekoring, die van 

 deze overlevering te allen tijde voor de Soendaneezen is uitgegaan. 



Eensdeels is dit toe te schrijven aan het feit, dat de vertelsels, die den huidigen 

 Tjioeng Wanara-cyclus vormen, tot de beste voortbrengselen derSoendasche letterkun- 

 de behooren, anderdeels vindt dit zijn grond in de omstandigheid, dat de held der 

 gebeurtenissen in den loop der eeuwen bijkans goddelijke vereering gewon, zoodat 

 de voordracht van zijn wedervaren, den hoorders daarnaar, hoogere wijding schenkt. 



Wie en wat Tjioeng Wanara ten rechte geweest is, laat zich voorshands, bij 

 het geheel ontbreken van andere dan verdichte mededeelingen betrekkelijk zijn 

 persoon, niet vaststellen ; evenmin kan eenige zekerheid omtrent den tijd waarin 

 hij leefde gegeven worden. 



Het luttele dat schijnt vast te staan, is dat hij een vroeg- middeleeuwsche 

 heros, zij het een koning, is geweest, aan wien de herinnering in het begin der 

 16de eeuw echter bereids volledig was vervaagd. Immers de weinige geschriften 

 uit dat tijdperk tot ons gekomen, vermelden Tjioeng Wanara zoowel als zijn 

 ouderen broeder Aria Banga nog slechts als mythische wezens, hetgeen de ge- 

 volgtrekking wettigt, dat beiden toen al sedert lang uit den tijd waren. 



Tot staving van deze uitspraak diene, dat beide broeders reeds genoemd 

 worden in de omstreeks 1500 A. D. samengestelde Tjarita Parahijangan. 

 Daarin toch leest men : „inja, Sang Manarah, anakna Rahijang Tamperan, dwa 

 sapilantjeukan deung Rahijang Bangga. Sang Manarah maks hoetang Rahijang 

 Tamperan, sinikep deneng anak nira koe Sang Manarah dipandjarawesina Rahijang 

 Tamperan, datang Rahijang Bangga tjeleteheur mawakeun inja sekoel kana pan- 

 djara wesi ; kanjahoan koe Sang Manarah toeloej diperang deung Rahijang Bangga, 

 keuna moekana Rahijang Bangga." 



In andere woorden het relaas van dezelfde gebeurtenis, die het slot onzer tjarita 

 pantoen vormt, en waarin de eigennamen bereids ook al gefingeerd zijn. Denaam 

 van den vader toch beteekent „zaksel," de namen der zonen beteekenen onder- 

 scheidenlijk „de onwillige" en de„ zich verzettende." 



