XI 



VOORWOORD. 



een omstandigen leugen ter zake van Naganing Roem's zonderlinge verlossing, 

 den Lengser uit den nood. 



Niettemin vraagt de koning hem de bevestiging der mededeeling, waarop hij 

 voorwendt eensklaps door achterlast overvallen te worden en mitsdien verlof vraagt 

 zich te mogen verwijderen. 



In uiterst platte bewoordingen staat de koning hem zulks toe. 



Lengser af; nauw vertrokken vervalt hij in gepeinzen. 



Het slot is dat ook hij, die door second sight eveneens alles weet, zal beves- 

 tigen, dat Naganing Roem van een hondje beviel. 



Zoo dan keert hij tot den koning terug, die hem opdraagt, Naganing Roem 

 te dooden en vervolgens haar hoofd in te leveren. 



Dien uitslag heeft hij niet verwacht ; de leepe kerel vindt echter ook nu een 

 uitweg. 



Schoon Naganing Roem bij het vernemen der koninklijke boodschap, onmid- 

 delijk bereid is te sterven, laat zij zich bepraten, zich in boetedoening af te zonderen. 



Blijft dus voor den Lengser de moeilijkheid, zonder haar hoofd vóór zijn heer 

 te verschijnen. 



Houthakkers, die brandhout vervoeren, geven hem een denkbeeld. Hij ijlt 

 tot den koning en begroet hem andermaal met de voeten. 



Deze verlangt den kop ; Lengser vertelt van de houthalers. 



Toornig geworden, bedreigt de vorst ook hem met den dood, doch Lengser redt 

 zich door 's konings nieuwsgierigheid gaande te maken met hem te verhalen, dat 

 het hout voor de spoken te Bodjong Galoeh bestemd was, en fabelt verder over 

 dezen, zoodat hem door den koning gevraagd wordt: „wat zeiden zij?" 



Lengser : „wij vragen merg, wij vragen merpijpen, 

 wij vragen aderen, wij vragen vliezen, 

 wij vragen vleesch en bloed, 

 wij vragen huid en haren." 



„Dus klonk het, terwijl ik het hoofd en het hart reinigde. Daar de spoken 

 vervolgens een aanslag op mij deden, liet ik beiden in den steek en vluchtte." 



„Laat dan dien kop van Naganing Roem maar waaien, je mag nog van geluk 

 spreken, er heelhuids afgekomen te zijn." 



Vervolgens krijgt de Lengser opdracht het geboortefeest voor Aria Banga te 

 regelen. 



Keeren wij thans terug tot hem, die onder de hoede van den krokodil wegdreef. 



Bovenstrooms van Sapoe angin, in de kolk Sipatahoenan, hadden twee oudjes 

 van Kali poetjang, Aki Balagantrang en Nini Balagantrang geheeten, omdat hun 

 echt steeds kinderloos was gebleven, een fuik geplaatst. 



Toen de oude vrouw de Tji-tandoej zóó geweldig stijgen zag, werd zij be- 

 vreesd dat de fuik zou worden weggevoerd en zeide derhalve tot haar man : „kijk 

 eris, Aki, wat wordt het water vreeselijk hoog, wat moeten we doen, als we de 

 fuik niet meer zien en deze wordt weggesleept?" 



