XIII 



VOORWOORD. 



Opeens bonsde de grijsaard tegen de oude vrouw aan ; beiden vielen en 

 Nini begon te huilen. 



N. „Ik verdraai 't, Aki, door jou tegen den grond gebonkt te worden, ik 

 scheid van je, ik geef je de drievoudige verstooting, Aki, want 't is jouw schuld 

 dat ik viel." 



A. „Spreek niet zoo, Nini, dat zou je kunnen opbreken ; 't is niets gedaan 

 met die verstooting, daartoe heb ik alleen het recht, vraag daarom dus niet, Nini, 

 doch laat ons liever de zaak uitpraten." 



N. „Wat valt er uit te praten." 



A. „Aan wien de schuld ligt, aan mij dan wel aan jou, ik zeg, Nini, 't is 

 ons beider," 



N. „Hoe kan je zoo iets zeggen ?" 



A. „Zie eens, Nini, jouw fout was, en daardoor ben je schuldig, dat je voor- 

 op loopend te langzaam ging, de mijne en dus is mijn schuld, dat ik achteraan- 

 komend te haastig liep, dus hebben wij beiden ongelijk." 



N. „Je hebt gelijk, Aki, en daar we 't hier nu over eens zijn, moesten we 

 maar weer naar de fuik gaan kijken, mogelijk hebben wij geluk." 



A. „Dan maar weer voorop, Nini." 



N. „Dat vertik ik, jij gaat vooraan, ik ben bang voor den duivel." 



A. „Achteraan, dan maar." 



N. „Achteraan wil ik ook niet uit vrees voor het spook." 



A. „Wat wil je dan, Nini ?" 



N. „Naast elkaar loopen met de armen om elkanders hals." 



A. „Dan doen we net alsof we pas getrouwd waren." 



N. „Daarom niet, Aki, mijn bedoeling is, dat we, wanneer we naast elkaar 

 gaan, al vallen wij samen of niet, gelijkelijk ondervinden wat ons te wachten staat." 



Daarop sloeg de oude man zijn arm om Nini's hals en beiden namen den 

 heupdoek op om snel te kunnen loopen. 



Weer kwamen ze aan den waterkant; thans nam de man het mandje uit de 

 fuik, dat bleek van goud te zijn. 



Onthust door deze onverwachte vondst en vreezend, dat de onbekende eige- 

 naar het zou komen opeischen, durfden zij niet dadelijk den inhoud na te gaan. 

 Evenmin wilden zij, uit angst voor diefstal, naar hun dorp terugkeeren, daarom 

 trokken zij er mede naar Bodjong Kerenteng, den top van den berg Boender 

 rarang. 



Nog niet gerust, klom de oude man in een kopo-boom om den omtrek te 

 verkennen; zoo zag hij dat hij geen gevaar liep, aangezien hij een heel eind van 

 Galih Padjadjaran zoowel als van zijn eigen geboorteland verwijderd was. 



Onderwijl was de kopo omgebogen, daarom vervloekte Aki hem. 



Alvorens thans het mandje te openen, overlegden zij, hoe zij den daarin ver- 

 vatten schat zouden besteden. Na een korte, heftige woordenwisseling, verbrak 

 de man eindelijk het slot en vonden de oudjes het knaapje en het ei. 



