XXIV 



VOORWOORD. 



verblijf van dien Aki panjoempit aan het hof en vervolgens bij Poerba sari zal 

 kunnen komen. 



Aki panjoempit gaat boschwaarts, maar geen enkel dier vertoont zich, laat 

 staan de gezochte aap. Met voorbedachten rade heeft Loetoeng kasaroeng alle 

 wild bevolen zich schuil te houden. 



Reeds nijgt de zon ter kimme en nog heeft de blaasroerschutter niet aan zijn 

 opdracht kunnen voldoen. . 



Mistroostig daarover besluit hij tot huiswaarts keeren en wel langs den peun- 

 deujboom om als tamba poelang teu nogentjang, ten einde niet met ledige han- 

 den aan te komen, zijn weitasch: „poë dengdek"(') „nijgenden dag" met de vruch- 

 ten daarvan te vullen. 



Bij dien boom gekomen, ontwaart hij een schaduw; kennelijk die van een loetoeng. 



Voort laadt hij zijn blaasroer met een kogel ten grootte van een geschilde 

 kokosnoot. 



Hij blaast; 't roer springt uit de richting. Driemaal herhaalt zich dit, bij de 

 vierde keer vliegt de kogel in den blaaspijp op en neder. Dies zucht de grijs- 

 aard : „lamoen naradjang, tjaheum dewek meureun pasengsol: als die me raakt, 

 gaat m'n smoel gewis uit 't lid." 



Verdere pogingen geeft hij dan ook op en met een verwensching roept hij 

 den aap aan. 



Deze antwoordt, doch blijft onzichtbaar. Eerst na nog eens toegesproken te 

 zijn, vertoont hij zich en zegt : „Aki panjoempit, staak 't schieten, ik zal u als 

 pleegvader aannemen ; ik wensch op de middenwereld thuis te zijn en voor den 

 vorst te verschijnen. ' r 



Stom verwonderd over het feit, dat een loetoeng spreken kan, verzoekt Aki 

 panjoempit hem omlaag te komen, waaraan de loetoeng weenend gevolg geeft. 

 Uit zijn tranen ontstond een rivier, de huidige Tji-loetoeng; de plaats waar hij 

 zijn hoofd nedervlijde heet heden nog Goenoeng sirah. 



De oude wil den loetoeng knevelen, doch deze gedoogt zulks niet en merkt 

 op, dat zoo hij zijn vrijheid had gewild, hij nooit naar beneden gekomen zou zijn. 



Vervolgens gaat de loetoeng met Aki penjoempit naar diens woning en on- 

 derweg bamachtigt de oude door 's loetoengs macht twee herten en een gong — 

 wat met deze laatste geschiedt, meldt de verhaler niet. 



Thuis gekomen, doet Aki panjoempit den loetoeng op zijn bank zitten. Hij zakt 

 door 't wrakke ding heen, waarop Nini panjoempit naar buiten komt en den oude 

 hierover een verwijt doet. Hij paait haar echter met het bericht, dat hij den ge- 

 zochten loeloeng heeft gevonden en nog wel een die praten kan bovendien, be- 

 nevens wild voor het avondmaal. 



Ook Nini erkent den aap als pleegkind; insgelijks doen beider kleinkinderen, 

 waarna zij gezamenlijk de herten veroberen; slechts de botten bleven over. 



( J ) De naam van den weitasch is een woordspeling om aan te duiden, dat de oude 

 man, vóór de aanbreken van de avondstond, niets zal vangen. 



